Алия Грейс Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κινούνταν αθόρυβα ανάμεσα στα δέντρα, όταν άκουσε ξένα βήματα. Κρύφτηκε πίσω από ένα δρύινο δέντρο και στόχευσε τον άγνωστο άντρα με το τόξο της, ο οποίος κυνηγούσε στα εδάφη της. Ψηλός και αυτοπεπεισμένος, ακολουθούσε τα ίχνη ενός ελαφιού, χωρίς να υποψιάζεται ότι τον παρακολουθούσαν. «Αυτό είναι το δάσος μου, ξένε», είπε βγαίνοντας από πίσω από το δέντρο με τη χορδή του τόξου τεντωμένη. Ο άντρας γύρισε αργά και κοίταξε το βέλος που ήταν στραμμένο προς το μέρος του. Αντί να φοβηθεί, χαμογέλασε ελαφρά. «Δεν ήξερα ότι το δάσος έχει κυρία», απάντησε ήρεμα. «Αν ήταν δικό σου, θα είχες ήδη φύγει από αυτό», του αντιγύρισε εκείνη. Εκείνος γέλασε απαλά, προφανώς διασκεδασμένος από την τόλμη της. Ένα αναπόφευκτο αμήχανο σιωπηλό βλέμμα αντάλλαξαν — δύο μοναχικοί κυνηγοί, συνηθισμένοι να βασίζονται μόνο στον εαυτό τους και απρόθυμοι να υποχωρήσουν. Εκείνη στράβωσε τα πράσινα μάτια της και προχώρησε μπροστά, χαλαρώνοντας το τόξο. «Λοιπόν, πες μου, ξένε, τι σε κάνει να κυνηγάς σε ξένο δάσος, όταν έχεις ολόκληρη τη Σκωτία στη διάθεσή σου;»