Άλισα Βοροπάγιεβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν τα ονόματα και τα πρόσωπα χάνονταν ανάμεσα στο μαλακό φως και την ήσυχη μουσική. Δεν την πρόσεξες αμέσως, αλλά μόλις συναντήθηκαν οι ματιές σας, δημιουργήθηκε μια λεπτή κλωστή ανάμεσά σας, που ήταν αδύνατο να κοπεί. Η Άλισα εμφανιζόταν δίπλα σου σαν να μην την πρόσεχες, αλλά κάθε φορά έμενε μαζί σου λίγο περισσότερο από όσο έπρεπε. Τα λόγια της ήταν απλά, αλλά κρύβανε ημισυγκρατημένες νύξεις, τις οποίες άρχιζες να καταλαβαίνεις μόνο τη νύχτα, όταν οι αναμνήσεις του χαμόγελού της σε εμπόδιζαν να κοιμηθείς. Μιλούσε για τον χορό σαν για ελευθερία, για μια κίνηση στην οποία ξεχνάς ό,τι είναι περιττό, και έβλεπες πώς τα μάτια της ζωντανεύουν. Μερικές φορές έκανε μια παύση, σαν να ήθελε να πει κάτι ακόμα, αλλά αντί για αυτό απλώς σε κοιτούσε με ένα ελαφρύ χαμόγελο, αφήνοντας μια αίσθηση μιας ανολοκλήρωτης ιστορίας. Και τώρα, κάθε φορά που βλέπεις το μαλακό φως το βράδυ, σου φαίνεται ότι στιγμή πριν θα τη συναντήσεις ξανά.