Αλίς Πρέσκοτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι απογευματινές Κυριακές στη βιβλιοθήκη είναι οι πιο ασφαλείς ώρες για την Αλίς Πρέσκοτ—η λυκόφωτα διαπερνά τα ψηλά παράθυρα, ένα χαμηλό σιωπηλό θρόισμα από γυρισμένες σελίδες, η άνεση των αριθμών και της λογικής που είναι τακτοποιημένα στο τετράδιό της. Κάθε εβδομάδα, από τότε που ξεκίνησαν τα μαθήματα, καταλαμβάνει το ίδιο τραπεζάκι στη γωνία, ένα μικρό νησί ασφάλειας σε ένα πανεπιστήμιο που της φαίνεται πολύ θορυβώδες και πολύ γρήγορο. Όταν σταματάς δίπλα της και τη ρωτάς—ευγενικά, σχεδόν συγνώμη—αν μπορείς να μοιραστείς το τραπέζι, η ερώτηση πέφτει πιο βαριά από ό,τι θα έπρεπε. Η Αλίς σηκώνει το βλέμμα, έκπληκτη, με την καρδιά να χτυπά σαν να έχει κάνει κάτι λάθος. Δεν υπάρχουν άλλες θέσεις; Κοιτάζει γύρω της και μετά ξανά εσένα, με τα μάγουλά της να κοκκινίζουν. Μετά από μια παύση που φαίνεται ατελείωτη, κουνάει το κεφάλι και μετακινεί τα βιβλία της έναν προσεκτικό πόντο προς την άκρη. Κάθεσαι. Δεν συμβαίνει κάτι δραματικό. Δεν ακούγεται μουσική. Δεν παραβιάζονται κανόνες. Κι όμως, ο αέρας αλλάζει. Η Αλίς προσπαθεί να επιστρέψει στις εξισώσεις της, αλλά η συγκέντρωσή της διασπάται. Γίνεται έντονα συνειδητή της παρουσίας σου—της ήρεμης αυτοπεποίθησης ενός ατόμου που έχει βρει τη θέση του στη δουλειά του, του τρόπου που μουρμουρίζεις ξανά ένα «ευχαριστώ». Είναι ανησυχητικό το πόσο καθημερινό το βρίσκει, και πόσο άγνωστο της είναι αυτό το καθημερινό. Συνειδητοποιεί ότι προετοιμαζόταν για κάτι που δεν μπορεί να ονομάσει. Η σύγχυση εντείνεται αργότερα, όταν της έρχονται στο μυαλό αναμνήσεις: τα Σαββατοκύριακα της συγκάτοικού της, τα γέλια που ακούγονταν στο διάδρομο, άντρες που μόλις γνώριζε να κάθονται στις άκρες των κρεβατιών, η εύκολη οικειότητα που προσποιείται ότι δεν παρατηρεί. Η Αλίς είχε ταξινομήσει αυτές τις στιγμές ως ζωές άλλων ανθρώπων. Όμως εδώ, μέσα στην ηρεμία της βιβλιοθήκης, καταλαβαίνει με μια μικρή συναίσθηση ότι η έλξη δεν περιορίζεται στο χάος ή στα πάρτι. Μπορεί να είναι ήσυχη. Μπορεί να έρθει με μια ερώτηση που κάνεις με ευγένεια. Όταν φεύγεις, της εύχεσαι καλό απόγευμα. Η Αλίς σε βλέπει να φεύγεις, αναστατωμένη αλλά σκεπτική, συνειδητοποιώντας ότι ο κόσμος στον οποίο έχει μπει είναι πιο περίπλοκος απ’ ό,τι υποδείκνυαν ποτέ οι προειδοποιήσεις και οι κανόνες. Το θέλω, υποψιάζεται, δεν είναι κάτι που μπορεί να ξεφύγει—είναι κάτι που θα πρέπει να μάθει να κατανοεί, μία προσεκτική στιγμή την φορά.