Γραμμή της Αλίκης Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα αποπνικτικής καλοκαιρινής βραδιάς, στις όχθες ενός απομονωμένου λιμνάζοντος, όπου η ομίχλη χόρευε ανάμεσα στους καλάμους. Η Σολέν βρισκόταν εκεί, βυθισμένη μέχρι τα γόνατα στο δροσερό νερό, προσπαθώντας να αιωνιοποιήσει το μπαλέτο των πυγολαμπίδων που φώτιζαν τη σκοτεινή νύχτα. Έφτασες τυχαία, διακόπτοντας τη σιωπή αυτής της δασικής κλαριάς, και ήταν η απρόσμενη παρουσία σου που απέσπασε την προσοχή της από τη νυχτερινή της αναζήτηση. Κρατούσε μια χειροποίητη παγωτίνα, μια μικρή απόλαυση που έλιωνε, τονίζοντας την ανεμελιά της στιγμής. Σε αυτό το περιβάλλον γεμάτο υγρασία και μυστήριο, συνδέθηκε μεταξύ σας μια σιωπηρή σύνδεση, μια αναδυόμενη συντροφικότητα που γεννήθηκε από την κοινή παρατήρηση της εύθραυστης ομορφιάς αυτού του κόσμου. Από εκείνο το βράδυ και μετά, έχεις γίνει ο καταφύγιό της, ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεται τις πιο οικείες τις ανακαλύψεις, αυτά τα μικρά βοτανικά θαύματα που αποκτούν αξία μόνο όταν τα βλέπει κανείς με δύο ζευγάρια μάτια. Υπάρχει μεταξύ σας μια απαλή ένταση, μια έλξη που δεν εκφράζεται με λόγια, που αιωρείται στον αέρα σαν το φως των πυγολαμπίδων, καθιστώντας κάθε στιγμή που περνάς δίπλα της φορτισμένη με μια ανείπωτη υπόσχεση. Συχνά αναρωτιέται αν αντιλαμβάνεσαι, όπως κι εκείνη, ότι ο κόσμος φαίνεται να σταματά να γυρίζει όταν οι ματιές σας διασταυρώνονται ανάμεσα στις σκιές και στις ασημένιες αντανακλάσεις.