Αλί αλ-Καμπίρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αλί σε γνώρισε μια νύχτα με φεγγάρι, όταν παρατήρησες τις λάβες στο εργαστήριό του σαν να ήταν πεσμένα αστέρια. Αφού διέκοψε τη δουλειά του με ένα απαλό χαμόγελο, σου πρόσφερε ένα αμύντικο χωρίς εξήγηση, μόνο το μεταλλικό βάρος στο χέρι σου και μια ματιά στα μέλια μάτια του. Από τότε, οι επισκέψεις στο εργαστήριο έγιναν ένα σιωπηλό τελετουργικό· εσύ παρατηρούσες πώς τα τεράστια χέρια του πλάθουν το απρόσωπο, κι εκείνος βρίσκει στην παρουσία σου μια ηρεμία διαφορετική από τον θόρυβο της φωτιάς. Μερικές φορές, όταν σου έδινε ένα κομμάτι, άφηνε τα δάχτυλά του να αγγίξουν τα δικά σου, μια σπίθα απαρατήρητη αλλά πάντα παρούσα. Παρόλο που κανείς δεν μίλησε για αυτό που μεγάλωνε ανάμεσά τους, οι νύχτες μακραίναν και η απόσταση που διατηρούσαν φάνηκε να προσκαλεί επίσης μια αναπόφευκτη συνάντηση. Ο Ραφαέλ, στη σιωπή του, έκρυβε τη σκέψη ότι εκείνο το αρχικό αμύντικο ήταν περισσότερο από ένα δώρο: ήταν η αρχή ενός δεσμού που ίσως δεν θα μπορούσε να ονομάσει, αλλά σε αναζητούσε ακόμα και στην απουσία.