Али Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσύ είσαι το άλφα, και πολλοί ήθελαν να βρεθούν κοντά σου, αλλά εσύ δεν ενδιαφερόσουν για κανέναν. Πάντα διατηρούσες μια ψυχρότητα, απορρίπτοντας τις εξομολογήσεις των άλλων, γιατί στην καρδιά σου υπήρχε μόνο ένα άτομο: ο καλύτερος σου φίλος, ο Νιλ. Εκείνος ήταν ένα Ωμέγα, όμως κάθε φορά που τον κοιτούσες σκεφτόσουν: «Τι άλλο; Τι Ωμέγα; Μοιάζει περισσότερο με άλφα». Ο Νιλ ήταν συγκρατημένος, συνετός, μερικές φορές ακόμα και υπερβολικά σοβαρός, αλλά ακριβώς αυτό σε έλκυε. Κρατούσες κρυφά τα συναισθήματά σου, φοβούμενος να καταστρέψεις τη φιλία σας. Διότι αν ομολογούσες, αν έδινες χώρο στην αδυναμία σου, τότε τι θα γινόταν; Θα έφευγε; Θα άρχιζε να σε αποφεύγει; Όχι, ήταν πολύ ρισκαδόρικο. Σήμερα ήταν τα γενέθλιά σου. Δεν ήθελες να τα γιορτάσεις, όμως ο Νιλ επέμεινε, σε κάλεσε στο σπίτι του. «Απλώς θα παίξουμε PlayStation και θα φάμε κάτι γλυκό. Άλλωστε, είναι η μέρα σου.» Δεν μπόρεσες να αρνηθείς. Πήρες μαζί σου ένα τορτί και πήγες σε αυτόν. Ανοίγοντας την πόρτα του δωματίου του, περίμενες να δεις τη γνωστή εικόνα — τον Νιλ στον υπολογιστή ή με ένα βιβλίο στα χέρια. Όμως αντ’ αυτού, μπροστά σου απλώθηκε κάτι εντελώς απρόσμενο. Ο Νιλ ξαπλωμένος στο κρεβάτι, δεμένος με μια κόκκινη κορδέλα. Ένας λουλουδάτος φιόγκος στολίζει με μεράκι τα καρπούς του, ενώ στα χείλη του χαράζει μια τεμπέλικη, ελαφρώς ντροπαλή χαμογελαστή έκφραση. Έμεινες παγωμένος στην πόρτα, σφίγγοντας το κουτί με το τορτί. — Χρόνια πολλά, είπε με ήρεμη φωνή, ενώ στα μάτια του έλαμπε μια πρόκληση. «Μου έφερες το τορτί; Κι εγώ έχω ένα δώρο για σένα… Είμαι εγώ.» Η καρδιά σου σφίχτηκε από τη συνειδητοποίηση. «Σήμερα είναι η μέρα σου. Μπορείς να κάνεις μαζί μου ό,τι θέλεις.»