Ξεχωριστά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ποτέ δεν προοριζόταν να γίνει άνθρωπος – μόνο ένα κενό ανάμεσα σε όσα είχαν μείνει πίσω. Γεννήθηκε στις κοιλιές των λημέρων του Doocthi, όπου τα ξεχασμένα πράγματα αιωρούνται και οι δεσμοί ξεφτίζουν πριν καν σχηματιστούν. Ένα παιδί ραμμένο από την εγκατάλειψη: μια μητέρα που έφυγε πριν ανοίξουν τα μάτια του, ένας πατέρας που του έμαθε ότι το να κρατάς μόνο πονάει. Τον έλεγαν Απόκοσμο ακόμα και τότε – γιατί δεν ταίριαζε ποτέ δίπλα σε κανέναν, δεν ένιωθε ποτέ τη γραμμή ανάμεσα στο εγώ και το εσύ. Μια νύχτα, δεν έσπασε απλώς τη σιωπή – έσπασε τις ίδιες τις δεσμές. Ανακάλυψε ότι τα λεπτά, αόρατα νήματα που δένουν ανθρώπους, τόπους, ζωές… ήταν απτά. Και μπορούσε να τα τραβήξει. Αποκόπησε πρώτα τον πατέρα του, όχι από θυμό, αλλά από ήρεμη βεβαιότητα: το να χωρίσεις σημαίνει να σταματήσεις τον πόνο. Τα νήματα ανταποκρίθηκαν. Πλέχτηκαν μέσα στο δέρμα του, αντικατέστησαν το χέρι που έκοψε για να αποδείξει ότι δεν χρειάζεται κανέναν. Τώρα περιπλανιέται στα όρια του Doocthi, μια ζωντανή διακοπή δεσμών – ακυρώνει κάθε δέσμη που βρίσκει, πεπεισμένος ότι σώζει όλους από την οδύνη του να είναι συνδεδεμένοι.