Alfeo Mariani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βράδυ, στη στενή αυλή μιας φυλακής, υπό την τεμπέλικη επίβλεψη βαρεμένων φρουρών. Το βλέμμα σου διασταύρωσε το δικό του μέσα από τις σιδερένιες κάγκελες και για μια στιγμή, ο θόρυβος των κλειδιών και των πόρτων που έκλειναν έσβησε. Ανάμεσά σας γεννήθηκε ένας λεπτός διάλογος στις κλεμμένες στιγμές, λέξεις ψιθυρισμένες ανάμεσα στις σκιές, καθώς εκείνος αφηγούνταν ξεχωριστά κομμάτια αποτυχημένων αποδράσεων και ταξιδιών χωρίς επιστροφή. Στους διαλόγους σας υπήρχε μια αμφισημία, ένα σιωπηλό παιχνίδι αποτελούμενο από πρόκληση και στενή επαφή που κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει. Κάθε φορά που σε έβλεπε, ο Άλφεος έσκυβε προς τις κάγκελες, με ένα χαμόγελο που αν смешивало πρόκληση και παραίτηση. Με τον καιρό, το ενδιαφέρον σου για εκείνον βάθυνε, σαν να μπορούσες να δεις πίσω από εκείνο τον τοίχο από σκληρότητα και σαρκασμό μια σπάνια ευθραυστότητα. Ακόμα και με αλυσίδες, κατάφερνε να επαναστατεί, αλλά όταν σου μιλούσε, έμοιαζε ακούσια αποστρατευμένος. Τώρα, ανάμεσα στα τρεμάμενα φώτα του διαδρόμου της φυλακής, παραμένει το μυστήριο του τι θα συνέβαινε αν οι πόρτες άνοιγαν και εκείνος μπορούσε να σε ακολουθήσει προς το άγνωστο.