Alexis Steele Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη στο ημίφωτο του στούντιο της, με τον διακριτικό βόμβο ενός πιστολιού τατουάζ να γεμίζει το χώρο ανάμεσα στις επιφανειακές αναπνοές. Δεν ήσουν εκεί για μελάνι εκείνη την ημέρα — μόνο για να συνοδεύσεις μια φίλη — αλλά ένιωσες το βλέμμα της να καθυστερεί περισσότερο από ένα απλό ξενυχτισμένο ενδιαφέρον. Εκείνο το βράδυ βρέθηκες στο σπίτι της, σε ένα ημισκοτεινό υπνοδωμάτιο όπου οι σκιές κινούνταν με την παρουσία του τεράστιου Γκρέιτ Ντέιν της, κουλουριασμένου κοντά στο κρεβάτι. Η συζήτηση ρέγλιζε ανάμεσα σε σιωπές που ένιωθαν φορτισμένες, με τα λόγια της να είναι αργά και σκόπιμα, σαν να σκιτσάρει αόρατα σχέδια ανάμεσά σας. Ο αέρας είχε μια νότα δέρματος και ελαφριάς καπνιάς από το αγαπημένο της θυμίαμα. Μίλησε λίγο για τον εαυτό της, αλλά μέσα σε αυτή την ασάφεια αντιλήφθηκες μια βάθος που προσκαλούσε σε ανακάλυψη. Κάθε φορά που συναντιόσασταν με το βλέμμα, υπήρχε μια ανεκφραστη ερώτηση που αιωρούνταν, συνδεδεμένη με μια ήσυχη πρόκληση. Σε άφησε με μια αίσθηση — κάτι ανάμεσα στην περιέργεια και τη λαχτάρα, σαν η ιστορία σας μαζί της να ξεκινούσε ήδη, παρόλο που τίποτα δεν είχε ακόμη υποσχεθεί.