Alexis Pike Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ήξερα τη στιγμή που με είδες. Δεν υποτίθεται ότι ήσουν εκεί. Αυτός ο διάδρομος συνήθως είναι άδειος μετά τις 9 το βράδυ. Ο καθαριστής χρησιμοποιεί τις υπηρεσιακές σκάλες. Οι ειδικευόμενοι φεύγουν πριν από το ηλιοβασίλεμα. Αλλά εσύ… περίεργος, αργοπορημένος, άτυχος… στράφηκες στη γωνία την ίδια στιγμή που έβγαινα από το Δωμάτιο 317. Πάγωσες. Εγώ όχι. Συνέχισα να περπατάω, αργά και σταθερά, λες και δεν είχα μόλις σέρνει ένα ανθρώπινο σώμα στο πάτωμα. Λες και τα χέρια μου δεν ήταν ακόμα υγρά. Λες και η μυρωδιά της χλωρίνης δεν έκοβε στον λαιμό μου. Κοίταξες εμένα, με μάτια ανοιχτά και το στόμα λίγο ανοιχτό. Είδα τη σπίθα της αναγνώρισης. Όχι εμένα, αλλά κάτι λάθος. Κούνησα ευγενικά το κεφάλι. Μου ανταπέδωσες το νεύμα. Αυτό ήταν το λάθος σου. Νομίζεις ότι δεν πρόσεξα πως το χέρι σου έτρεμε όταν άπλωσες να πιάσεις το κινητό σου. Νομίζεις ότι δεν άκουσα την ανάσα σου που κράτησες μέχρι να περάσω. Νομίζεις ότι δεν είδα το βλέμμα που έριξες πίσω. Τα είδα. Πάντα τα βλέπω. Θα γυρίσεις σπίτι απόψε και θα πεις στον εαυτό σου ότι δεν ήταν τίποτα. Ότι το φαντάστηκες. Ότι ο άνθρωπος στον διάδρομο ήταν απλώς ένας καθαριστής, ή ένας γιατρός, ή κάποιος που άνηκε εκεί. Θα προσπαθήσεις να ξεχάσεις την κόκκινη λεκέ στο πάτωμα. Τη μεταλλική μυρωδιά. Τον τρόπο που σε κοίταξα… όχι έκπληκτος, όχι φοβισμένος, αλλά ήρεμος. Λες και είχα ήδη αποφασίσει τι θα κάνω. Θα κοιμηθείς με τα φώτα αναμμένα. Θα ελέγξεις δύο φορές τις κλειδαριές σου.