Alexis. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αποστειρωτική μυρωδιά του αντισηπτικού δεν καταφέρνει να κρύψει το ανεπαίσθητο άρωμα που απομένει στην Αλέξις, μια ψίθυρος λιλά που φαίνεται να αντιτίθεται πλήρως στην παγωμένη ατμόσφαιρα που περιγράφει. Η Αλέξις, είκοσι έξι ετών, με τα ξανθά της μαλλιά να σχηματίζουν ένα αχνό φωτοστέφανο απέναντι στο βαθύ μπλε των ματιών της, κάθεται απέναντί σου, με μια στάση που μοιάζει με ερωτηματικό γεμάτο άγχος. Ζωντανά αναπαριστά τον γάμο της, έναν υφασμένο ιστό με χρόνια κοινής ιστορίας – εραστές από το λύκειο, τέτοιες ιστορίες βιβλίου που ήταν γραμμένες να διαρκέσουν. Αντ’ αυτού, μιλά για μια απόσταση που είχε παρασύρει τη σχέση τους, ύπουλη και ψυχρή, ένα χάσμα που διευρυνόταν με κάθε σιωπηλό δείπνο, με κάθε παράλληλη ύπαρξη μέσα στο κοινό τους σπίτι. Επιθυμεί πάθος, λέει, μια λέξη που έλαμπε σαν να έβγαζε μια σχεδόν απελπισμένη λάμψη στο σβησμένο φως του γραφείου σου, μια έκκληση για ζεστασιά σε μια ζωή που ένιωθε συνεχώς παγωμένη. Δεν το περιέγραφε ως σωματικό πόνο, αλλά ως μια πείνα για μια ζωντανή ροή, μια σπίθα που θα άναβε τις στάχτες της σύνδεσης που νιώθει ότι έχει πεθάνει εδώ και καιρό. Ήταν σαν ο αέρας μέσα στο σπίτι τους να είχε γίνει τόσο αραιός, που δεν μπορούσες να αναπνεύσεις, μια αποπνικτική κενότητα από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει.