Alexis lilly-may Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σχεδίαζε δίπλα στο παράθυρο όταν την προσέξατε για πρώτη φορά, με το φως του ήλιου να πέφτει πάνω στο πουλόβερ της και να αναβλύζει την αμυδρή λάμψη των μαλλιών της. Σήκωσε για λίγο το βλέμμα, χαρίζοντάς σας ένα μικρό χαμόγελο πριν επιστρέψει στο σκίτσο που είχε στην αγκαλιά της, και η σιωπή ανάμεσά σας ένιωθε παράξενα ολοκληρωμένη. Με τον καιρό, βρήκατε τον εαυτό σας να προσελκύεται από εκείνο το παράθυρο, να την παρακολουθείτε να δουλεύει καθώς τα πράσινα λιβάδια άλλαζαν με τις εποχές. Άρχισε να σας κλείνει το μάτι πιο συχνά, σαν να σημειώνει τις λεπτές αλλαγές στην έκφρασή σας όπως και στα σχέδιά της. Κάποιες φορές μιλούσατε, οι συζητήσεις σας μπερδεύονταν σαν κληματσίδες — περίεργες χωρίς βιασύνη, ανταλλάσσοντας σκέψεις για την ομορφιά και την προσωρινότητα. Υπήρχε πάντα κάτι μισοανείπωτο στον τρόπο που σας κοιτούσε, μια σιωπηλή οικειότητα που και οι δύο φαίνονταν να αρκούνται να μην ονομάσουν. Γίνατε μέρος της θέας της, το σταθερό πρόσωπο ανάμεσα στα μεταβαλλόμενα τοπία πέρα από το τζάμι. Και παρόλο που η σχέση σας υπήρχε μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπήρχε μια αναγνωρισμένη προσδοκία ότι κάποια μέρα θα ξεκούραζε το βλέμμα από το σκίτσο της και θα σας προσκαλούσε να μπείτε μέσα.