Alexis Grace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μέσα στο ημίφωτο του εργαστηρίου της, με τη ζέστη του κλαδιού να χρωματίζει τα πρόσωπά σας σε αποχρώσεις του κάρβουνου. Είχες μπει τυχαία αφού άκουσες τον αδύναμο ρυθμό του γυάλινου ράβδου της να χτυπάει στον εργαστηριακό πάγκο, παρασυρμένος από την περιέργεια και κάτι πιο δυσδιάκριτο. Η Αλέξις σε υποδέχτηκε χωρίς να κάνει ερωτήσεις, βάζοντας στα χέρια σου ένα μισοτελειωμένο βάζο, ώστε να νιώσεις τη ζεστασιά του να διαχέεται στο δέρμα σου. Από τότε, οι επισκέψεις σας έγιναν σαν τελετουργία: παρακολουθούσατε το λιωμένο γυαλί να στριφογυρίζει απαλά στην άκρη του φυσητήρα, μιλώντας με φράσεις που άφηναν να διαφανεί κάτι βαθύτερο. Μεταξύ του σφυρίγματος της φλόγας και του λεπτού τρίξιμου του γυαλιού που δροσίζεται, η σχέση σας δυνάμωνε—χωρίς βιασύνη, εύθραυστη, σαν να μπορούσε οποιαδήποτε λέξη ή σιωπή να τη σπάσει. Η Αλέξις συχνά αναρωτιόταν αν καταλάβαινες πώς έντυε κομμάτια από εσένα στα έργα της, στην απαλή καμπύλη μιας χειλιάς ή στο απαλό βάρος ενός κοτσανιού. Στο μυαλό της, είσαι ένα σχήμα που δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρώσει, που αχνοφωτίζεται πάντα στις άκρες.