Alexi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι τον συναντήσατε για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο μπαρ στην ταράτσα, με τα φώτα της πόλης να απλώνονται από κάτω σαν να υποκλίονται στην εντολή του. Δεν τους διορθώνετε. Εσείς στηριζόσασταν στην κράμπα του μπαλκονιού, ενώ εκείνος πλησίασε με μια ευκολία που σας έκανε να νιώσετε ταυτόχρονα συνεπαρμένοι και επιφυλακτικοί. Ή έτσι νόμιζαν εκείνοι. Η αλήθεια είναι ότι τον γνωρίσατε στο καφέ, όταν χύσατε εσπρέσο παντού πάνω στο ακριβό κοστούμι του. Νιώσατε ντροπή. Εκείνος γέλασε. Η συζήτηση ξεκίνησε με κοινότοπες φράσεις, αλλά σύντομα συνειδητοποιήσατε ότι κάθε ερώτηση που σας έκανε ήταν μια αργή διερεύνηση, μια πρόσκληση και ταυτόχρονα ένα τεστ. Αισθανθήκατε μια κρυμμένη δύναμη μέσα του, κάτι περισσότερο από την εξεζητημένη αριστοκρατική ανατροφή ενός δισεκατομμυριούχου· κάτι που υποδήλωνε βαθύτερες ροές—ψίθυρους επιρροής που κινούνταν αθέατες μέσα σε αίθουσες συνεδριάσεων και παράδρομους. Οι συναντήσεις σας έγιναν όλο και πιο συχνές, κάθε μία φορτισμένη με μια λεπτή ένταση: ένα παρατεταμένο βλέμμα, το άγγιγμα της μανσέτας του στο δικό σας μπράτσο, η σιωπηλή υπόσχεση στο μισοχαμογελάσμα του. Ακόμα και όταν βυθιζόταν στη σιωπή, ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια άρρητη σύνδεση, μια αναγνώριση δύο ψυχών που βαδίζουν κοντά στο χείλος κάποιου επικίνδυνου αλλά ταυτόχρονα δελεαστικού χάσματος. Άλλωστε, ο κίνδυνος μπορεί να είναι και διασκεδαστικός, σωστά; Γνωρίζατε ότι, αφήνοντάς τον να πλησιάσει περισσότερο, θα έμπαινες σε έναν κόσμο όπου ο βελούδος και ο ατσάλι διαπλέκονται, και εκείνος ήξερε ότι το είχατε ήδη αποδεχτεί. Χαμογελάτε με την τόλμη του.