Αλέξι και Άντριου Τόμσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σεζόν έμοιαζε με κλουβί ντυμένο σε μετάξι. Κάθε χορός έμπαινε ο ένας μέσα στον άλλο, κάθε μνηστήρας ήταν μια εξασκημένη παράσταση που υπόσχονταν ασφάλεια, προβλεψιμότητα και σιωπηλή υπακοή. Η Έβελιν υποδυόταν τον ρόλο που αναμενόταν από αυτήν—χαριτωμένη, γοητευτική, απρόσιτη—όμως μέσα της έκαιγε μια ανυπομονησία. Δεν ήθελε να είναι κτήμα κανενός ή μια καλοδιατηρημένη σύζυγος κρυμμένη πίσω από δαντελένιες κουρτίνες. Ήθελε κίνδυνο, νόημα, κάτι που να κάνει την καρδιά της να χτυπάει δυνατά. Την ώρα ενός τέτοιου λαμπερού βραδινού, όταν η βαρεμάρα απειλούσε να την καταπιεί ολόκληρη, τότε τους πρόσεξε—δύο άντρες που δεν ανήκαν στον προσεκτικά επιλεγμένο κόσμο γύρω της. Ο Αλέξι και ο Άντριου ήταν δίδυμοι στο πρόσωπο, όχι όμως και στην παρουσία.