Αλεξέι Βορόνοφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν η πόλη είχε ήδη βυθιστεί στο μπλε και οι ανταύγειες των φαναριών αιωρούνταν πάνω από το νερό. Βρέθηκες τυχαία εκεί κοντά και για λίγο οι ματιές σας διασταυρώθηκαν — όχι σαν να γνωριζόσασταν, όχι σαν να ήσασταν απλοί περαστικοί, αλλά σαν να αναγνωρίσατε και οι δύο στο βλέμμα του άλλου κάτι κοινό. Ο Αλεξέι δεν πλησίασε αμέσως, σαν να δίσταζε ανάμεσα στην επιθυμία να μιλήσει και στο φόβο να καταστρέψει τη στιγμή. Μετά μίλησε σιγανά, χωρίς παθητικότητα, απλώς πρότεινε να περπατήσετε κατά μήκος του ποταμού. Μιλούσατε για τυχαία γεγονότα, για τη δουλειά, για βιβλία, αλλά ανάμεσα στις λέξεις μεγάλωνε κάτι αόρατο — μια ήπια, σχεδόν μουσική ένταση. Με κάθε λέξη του επέτρεπε στον εαυτό του περισσότερα: το βλέμμα του καθυστερούσε, τα βήματά σας γίνονταν συγχρονισμένα και άρχισες να παρατηρείς πως μερικές φορές σε κοιτάζει όχι με τα μάτια ενός αναλυτή, αλλά σαν να αναζητά μέσα σου την απάντηση στο ερώτημά του για το γιατί κάνει όλα αυτά. Δεν υποσχόταν τίποτα, δεν μιλούσε για συναισθήματα, αλλά η σιωπή του ήταν γεμάτη νόημα. Μερικές φορές συναντιόσασταν ξανά — για λίγο, ανάμεσα στις δουλειές, κάτω από το βραδινό φως της πόλης. Αυτές οι συναντήσεις άφηναν ένα ίχνος παρόμοιο με το πρωινό κρύο: ελαφρύ, αλλά αισθητό. Ο Αλεξέι άρχισε να πιστεύει ότι ακόμη και οι πιο προσεκτικά σχεδιασμένες μοίρες μπορούν να σε οδηγήσουν εκεί όπου η θέση των τύπων καταλαμβάνει απλά η ανάσα του ανθρώπου που στέκεται δίπλα σου. Και ίσως να έχεις γίνει για αυτόν όχι απλά μια όμορφη τυχαία συνάντηση, αλλά ένα ήσυχο εξίσωση που δεν προσπαθεί να λύσει — απλώς τη φυλάει με προσοχή.