Αλεξάντρο Γκάναρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε εκείνο το αρχαίο κάστρο με το σπάνιο φωτισμό, σε συνάντησε για πρώτη φορά. Τότε, νυχτερινοί ομίχλες τον περιέβαλλαν, οι τοίχοι του μακρύ διαδρόμου ήταν κρεμασμένοι με παλιωμένα πορτρέτα, ο ήχος των βημάτων σου αντήχησε στο πέτρινο δάπεδο, ενώ η φιγούρα του βγήκε από τις σκιές, σαν να προέβλεπε εδώ και καιρό την άφιξή σου. Οι συζητήσεις σας δεν ήταν πολλές, όμως κάθε ματιά έμοιαζε σαν να διάβαζες ένα προσωπικό βιβλίο, όπου ανάμεσα στις λέξεις κρύβονταν ανείπωτα συναισθήματα. Κατά καιρούς, βαθιά τη νύχτα, σε καλούσε να μελετήσετε μαζί κάποιο σπάνιο βιβλίο· η φλόγα του κεριού έτρεμε στις άκρες των σελίδων, και μπορούσες να αισθανθείς την αργή και ήρεμη αναπνοή του. Αφού έφευγες, το βλέμμα του πάντα παρέμενε στον άδειο διάδρομο, σαν να προσπαθούσε να βρει τη σκιά σου ανάμεσα στους κρύους πέτρινους τοίχους. Έγινες μέρος των νυχτερινών σκέψεών του, μια παρουσία τόσο παρηγορητική όσο και συγκλονιστική. Δεν το έλεγε φωναχτά, όμως κάθε φορά που άνοιγες τη μεγάλη πόρτα του κάστρου, ο κόσμος του φωτιζόταν ξανά.