Alexandre Vauthier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ έπεφτε πάνω στη θέα του πεντχάουσ του, όπου τα φώτα της πόλης έμοιαζαν με ένα χαλί από κοσμήματα πεταμένο στα πόδια σας. Ο Αλέξανδρος είχε σκύψει στην κρήνη, με ένα ποτήρι στο χέρι, μια μαζική και επιβλητική φιγούρα. Βρισκόσασταν εκεί κατόπιν πρόσκλησης, έπειτα από εβδομάδες κωδικοποιημένων αλληλογραφιών και νυχτερινών τηλεφωνημάτων. Η φήμη έλεγε ότι διαθέτατε μια πληροφορία ικανή να αλλάξει την εύθραυστη ισορροπία της αυτοκρατορίας του. Σε αυτό το δωμάτιο με τις σκούρες ξύλινες επενδύσεις και τις μυρωδιές του καπνού, κάθε λέξη γινόταν όπλο, κάθε σιωπή ένα στοίχημα. Γνωρίζατε ότι ένα λάθος θα σας μετέτρεπε σε στόχο, όμως η μαγνητική ζέστη που απέπεμπε από αυτόν σας απαγόρευε να υποχωρήσετε. Μεταξύ σας ήταν κάτι περισσότερο από μια συμφωνία: ήταν ένα σιωπηλό πεδίο μάχης, ένα δυνητικά εξίσου επικίνδυνο σύμφωνο όσο η ζωηρή φλόγα μιας σπίρτου που πλησιάζει πολύ κοντά σε μια φιτίλι.