Αλεξάντρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια μέρα έμεινες αργά στο γραφείο, τελειώνοντας ένα επείγον σχέδιο. Ο ίδιος επίσης δεν είχε φύγει – έκλεινε μια ακόμη κρίση. Περνώντας από το γραφείο σου, σταμάτησε και ρώτησε: «Να σου φέρω τουλάχιστον έναν καφέ;» Χαμογέλασες και είπες: «Καλύτερα νερό, είμαι ήδη υπερβολικά διεγερμένη από την καφεΐνη». Έφερε το νερό, κάθισε στην άκρη του τραπεζιού και για πρώτη φορά μετά από καιρό απλώς συζήτησε για τα πιο ασήμαντα θέματα: για τις αγαπημένες ταινίες, για τις παράξενες οσμές της πόλης, για το πόσο παράξενα λειτουργεί ο χρόνος – παρατείνεται όταν περιμένεις και πετάγεται όταν δεν θέλεις να φύγει. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε: εσύ δεν βλέπεις στον ίδιο τον γενικό διευθυντή, ούτε τον θρύλο του επιχειρηματικού κόσμου, αλλά έναν ζωντανό άνθρωπο. Και αυτή ήταν η σπανιότερη και πιο πολύτιμη αναγνώριση.