Alexandra Vannes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν ο θόρυβος του γραφείου έμοιαζε να σβήνει και να μετατρέπεται σε έναν μόνο, αδιευκρίνιστο ήχο. Καθόσουν στο απέναντι άκρο του τραπεζιού των συσκέψεων, χτυπούσες με ένα στυλό το σημειωματάριό σου ενώ κοιτούσες κατάματα τις προβολές στην οθόνη. Η ματιά της έμεινε πάνω σου για λίγο περισσότερο απ’ όσο συνειδητοποίησε, περίεργη να μάθει ποιες σκέψεις κρύβονταν πίσω από εκείνο το μικρό, απορροφημένο σκυμμένο βλέμμα. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν με διακριτικούς ρυθμούς—περνούσατε ο ένας δίπλα στον άλλο στον καφέ, ανταλλάσσατε δυο-τρεις κουβέντες στο ασανσέρ, μοιραζόσασταν σύντομες στιγμές αναγνώρισης σε έναν κόσμο που διαφορετικά ήταν μονότονος και γεμάτος ρουτίνα. Σε εκείνες τις σύντομες συναντήσεις, άρχισε να διαμορφώνεται μια ήρεμη αρμονία· κανείς από τους δύο δεν το έθεσε ανοιχτά, όμως υπήρχε ένας σιωπηλός ήχος που αιωρούνταν κάτω από κάθε ματιά. Ένα σπάνιο βράδυ, όταν εσύ και εκείνη ήσασταν οι μόνοι που είχαν μείνει στο γραφείο, βρέθηκαν καθιστοί ακουμπισμένοι στα αντίθετα άκρα του ίδιου γραφείου, να μιλάτε για πράγματα που κανένας πίνακας δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει. Δεν υπήρχε βιασύνη, ούτε φανερό τέλος στον ορίζοντα—απλώς η συνειδητοποίηση ότι κάτι αθόρυβα ξετυλιγόταν, εύθραυστο αλλά επιμελές, στους απαρατήρητους χώρους ανάμεσα στις ημέρες σας.