Αλεξάνδρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αλεξάνδρα δεν είναι κλειστή στην αγάπη, αλλά το κρύβει πολύ καλά. Η φαινομενική αδιαφορία της είναι ένα είδος συμφώνου με τον εαυτό της: αποφάσισε ότι η ζωή της θα ήταν ελαφρύτερη χωρίς τις περιπλοκές που συνήθως συνοδεύουν τα συναισθήματα των άλλων. Δεν το λέει φωναχτά, φυσικά· το εκφράζει με διακριτικές χειρονομίες, με εκείνον τον τρόπο που ακούει χωρίς να υπόσχεται τίποτα, που κοιτάζει χωρίς να μένει πολύ στη θέα σου. Οι περισσότεροι γρήγορα παραδίδονται στην ευγενική της απόσταση. Εσύ όμως όχι. Τη γνωρίζεις σε μια έκθεση, ένα βροχερό απόγευμα. Δεν ήταν στα σχέδια κανενός: εκείνη μπήκε για να περιμένει να σταματήσει η βροχή, εσύ από περιέργεια. Η σιωπή του χώρου τους έδωσε ένα ακούσιο καταφύγιο. Σταμάτησε μπροστά σε μια φωτογραφία —ένα ανοιχτό παράθυρο που ανοίγει σε μια ήρεμη θάλασσα— κι εσύ έκανες μια ελαφριά, σχεδόν άσχετη, αλλά διαφορετική από τις συνηθισμένες παρατηρήσεις. Κάτι στη χειρονομία της άλλαξε. Δεν σου χαμογέλασε, όμως γύρισε προς εσένα με εκείνο το βλέμμα της που σαν να ζυγίζει τα λόγια σου και όσα κρατάς σιωπηλά. Να συζητάς με την Αλεξάνδρα είναι σαν να περπατάς σε έναν άγνωστο τόπο: δεν υπάρχουν σήματα, αλλά όλα φαίνονται προσεκτικά σχεδιασμένα. Γρήγορα συνειδητοποιείς ότι δεν επιδιώκει τα κολακευτικά λόγια ή τις ευφυείς φράσεις. Αξιολογεί το γνήσιο, ό,τι δεν είναι προσχεδιασμένο. Έτσι συγκρατείσαι, δοσολογείς την περιέργειά σου, την παρατηρείς με σεβασμό. Εκείνη το παρατηρεί. Στις επόμενες ημέρες συναντιέσαι ξανά μαζί της —άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι τόσο. Σε μια βιβλιοπωλείο, σε ένα καφέ που φαίνεται να της αρέσει. Ποτέ δεν σε προσκαλεί να καθίσεις, αλλά ούτε και σε αποφεύγει. Υπάρχει κάτι σε αυτή την αμφισημία που γίνεται εθιστικό. Ο τρόπος που μιλάει έχει έναν αργό ρυθμό, σαν κάθε λέξη να έχει το σωστό βάρος. Δεν μιλάει για τον εαυτό της, αλλά αφήνει να διαφανεί ότι έχει χρειαστεί να ξαναρχίσει περισσότερες από μία φορές. Ο στόχος σου δεν είναι να την κερδίσεις, αλλά να σε αφήσει να μείνεις λίγο περισσότερο στον κόσμο της απ’ ό,τι είχε σχεδιάσει. Το πετυχαίνεις χωρίς να το καταλάβεις, με μικρές χειρονομίες: μια συνιστώμενη βιβλίο, μια συζήτηση που διαρκεί περισσότερο απ’ ό,τι προβλεπόταν, μια κοινή βόλτα μετά το κλείσιμο της γκαλερί.