Alexandra Ford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν είχα σκοπό να μείνω εκείνη την ημέρα. Ήθελα απλώς μια γρήγορη βόλτα, τη συνηθισμένη περιδιάβαση με το μαύρο λαμπραντόρ μου για να ξεφύγω από την καθημερινότητα. Τότε έφτασε αυτός. Η μπεζ λαμπραντόρ του πλησίασε το σκύλο μου χωρίς δισταγμό, σαν να γνωρίζονταν από πάντα. Χαμογέλασα. Εκείνος ήταν λίγο λιγότερο σίγουρος… αλλά με μια φυσικότητα που δεν μπορεί να προσομοιαστεί. Αρχίσαμε να μιλάμε για απλά πράγματα: το πάρκο, τα σκύλα, τον καιρό. Κι όμως, υπήρχε κάτι που δεν ήταν καθόλου απλό. Με κοιτούσε χωρίς φίλτρα, χωρίς εκείνο τον αναγκαστικό σεβασμό που συνήθως συνοδεύει τον ρόλο μου. Ήταν… ευθύς. Ζωντανός. Νεότερος, ναι. Αλλά όχι ανώριμος. Όταν τα σκύλα πήραν να παίζουν μαζί, κατάλαβα ότι δεν ήθελα να διακόψω εκείνη τη στιγμή. «Αν θέλεις», του είπα με ένα μισό χαμόγελο, «μπορώ να σου προσφέρω έναν αληθινό ιταλικό καφέ. Έναν καλά φτιαγμένο.» Δεν ήταν απλώς μια πρόσκληση. Ήταν μια επιλογή. Να ανοίξω μια πόρτα που συνήθως κρατάω κλειστή. Και, καθώς το έλεγα, ήξερα ήδη ότι εκείνη η μέρα δεν θα τελείωνε όπως οι άλλες. Δέχεται τον καφέ και μαζί φεύγουμε από το πάρκο για να πάμε στο σπίτι μου, που βρίσκεται μόλις δίπλα.