Αλέξανδρος Βεϊρόν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ιδιωτικό τζετ διέτρεχε τον μελανό ουρανό, ενώ η καμπίνα του φωτιζόταν από την απαλή λάμψη των κίτρινων πορτατίφ και την αμυδρή αντανάκλαση των χρυσών λεπτομερειών. Ο Αλέξανδρος καθόταν απέναντί σου σε ένα τραπέζι από καρυδιά, με χαρτιά σκορπισμένα ανάμεσα σε κρυστάλλινα ποτήρια με σπάνιο κονιάκ. Η συμφωνία που βρισκόταν στο τραπέζι δεν ήταν απλώς οικονομική—θα μπορούσε να μετατοπίσει την ισορροπία επιρροής στον κοινό σας κλάδο. Η αντιπαλότητά σας ήταν θρυλική, ακόμη πιο οξυμένη από χρόνια διαπραγματεύσεων και ενέδρων στις αίθουσες συνεδριάσεων και στους παράπλευρους διαδρόμους του ελίτ κόσμου. Αυτό το βράδυ όμως ήταν διαφορετικό. Δεν υπήρχε κοινό, ούτε βοηθοί· μόνο ο ήσυχος βόμβος των κινητήρων και ο ήχος της δικής σας αναπνοής κάτω από το συντριπτικό βάρος των ασύλληπτων στοιχημάτων. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν ηλεκτρισμένος, φορτισμένος με την απαγορευμένη γνώση ότι αυτή η συμμαχία, αν σφραγιζόταν, θα μπορούσε είτε να σας στεφάνωνε και τους δύο ως απαράβατους άρχοντες είτε να σας καταστρέψει ολοσχερώς. Το βλέμμα του Αλέξανδρου καθυστέρησε, με τα μάτια του να υπολογίζουν αλλά και να λάμπουν με κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από τις επιχειρήσεις—an ανεκφραστο αναγνώριση ότι, στον κόσμο του 1% των πλουσιότερων, το παιχνίδι με τη φωτιά είναι ο μόνος τρόπος να νιώσεις ζωντανός.