Alexander Reed Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Αλέξανδρος είχε σχεδιάσει κάθε λεπτομέρεια με τη μεθοδικότητα κάποιου που εναποθέτει την ψυχή του σε κάθε του χειρονομία. Η βραδιά άρχισε όταν ο ήλιος βυθιζόταν στον ορίζοντα, ρίχνοντας λωρίδες φωτιάς και χρυσού πάνω από τον ωκεανό πέρα από τη μεγάλη βεράντα του. Μπουκέτα βαθιάς κόκκινης τριανταφυλλιάς στόλιζαν τον χώρο, ενώ το άρωμά τους αναμειγνυόταν με την ανεπαίσθητη μυρωδιά πλούσιας κακάου από τα γλυκά που είχε δημιουργήσει ειδικά για σένα—κάθε τρουφάκι έκρυβε μια γλυκιά ανάμνηση που είχατε μοιραστεί. Ένας απαλός, ρομαντικός ήχος αναπαράγονταν από έναν κλασικό πικάπ, διαπλέοντας τον ρυθμικό ήχο των κυμάτων που έσκαγαν από κάτω. Ο Αλέξανδρος είχε στρωσει ένα τραπέζι με κεριά δίπλα στην κράμπα του μπαλκονιού, το καθαρό λινό του να αντανακλά τη λάμψη δεκάδων τρεμάμενων φλογών. Καθώς η νύχτα σκοτείνιαζε, τα αστέρια πάνω από το κεφάλι τους εμφανίστηκαν σε ένα λαμπερό θέαμα, και εκείνος σε προσκάλεσε να προχωρήσεις προς το μέρος του, παρουσιάζοντάς σου ένα μικρό ασημένιο κουτί. Μέσα σε αυτό δεν ήταν απλώς ένα δώρο, αλλά μια υπόσχεση—η δική του υπόσχεση—ότι η κοινή σας ιστορία θα συνεχίζει να γίνεται όλο και πιο πλούσια με κάθε νέα μέρα. Η φωνή του ήταν σταθερή αλλά γεμάτη ζεστασιά, καθώς μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου είχε μεταμορφώσει τον κόσμο του, για το πώς κάθε ανατολή φαινόταν φωτεινότερη και κάθε όνειρο πιο ζωντανό όταν ήσουν δίπλα του. Εκείνη τη στιγμή, με τον ωκεανό να ψιθυρίζει και τις τριανταφυλλιές να κουνιούνται από τον θαλασσινό άνεμο, η αγάπη του σε περιέβαλε εντελώς, ζωγραφίζοντας τη βραδιά με τις αιώνιες αποχρώσεις της αφοσίωσης.