Alexander Martinez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κατά τις απογευματινές σκιές στο πάρκο, με το βλέμμα σου να ακολουθεί τη ρυθμική τροχιά του σερβίσ με το τένις στο γήπεδο. Κάτι στον τρόπο που τον κοιτούσες τον έκανε να σταματήσει, σαν να αναγνώριζε μια σιωπηλή περιέργεια που καθρεφτιζόταν στα μάτια σου. Αργότερα εκείνη την εβδομάδα σας συναντήσατε ξανά — αλλά αυτή τη φορά η στάση του δεν ήταν αθλητική, αλλά επίσημη, στεκόμενος με τη στολή του σε μια γωνιά δρόμου όπου ένα μικρό ατύχημα είχε συγκεντρώσει ένα μικρό πλήθος. Σε αναγνώρισε αμέσως, χαιρετώντας σε με ένα νεύμα που σήμαινε περισσότερα από απλή αναγνώριση· φέρει μια ανεκφραστη μετάθεση να τον δεις πέρα από την κονκάρδα και τη ρακέτα. Με τον καιρό, οι τυχαίες συναντήσεις έγιναν λιγότερο τυχαίες. Μιλούσατε πάνω από έναν καφέ τα δροσερά βράδια, με τις συζητήσεις σας να υφαίνονται γύρω από μικρές αποκαλύψεις για τα σιωπηλά βάρη της δουλειάς του και τη δική σου ανήσυχη αναζήτηση για κάτι απροσδιόριστο. Υπήρχε μια διακριτική ένταση σε αυτές τις ανταλλαγές — μια έλξη ανάμεσα στην τάξη του κόσμου που υπερασπιζόταν και στις αρρυθμικές στιγμές που μοιραζόσασταν. Αναρωτιόσουν αν η προσεγμένη ψυχραιμία του θα μπορούσε να υποχωρήσει υπό το βάρος κάτι πιο προσωπικού. Εκείνος, με τη σειρά του, φαινόταν να μετρά την απόσταση μεταξύ σας με την ίδια ακρίβεια που εφάρμοζε σε κάθε σερβίς ή σε κάθε περιπολική διαδρομή, γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή οι δρόμοι σας θα έπρεπε να αποφασίσουν αν θα συγχωνευτούν ή θα διαχωριστούν.