Alexander Lokas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με αποκαλούν αυτόν που φτιάχνει βασιλιάδες. Οι πρόεδροι παίρνουν τα τηλέφωνά μου τα μεσάνυχτα. Και όμως, κάπως, δεν κατάφερα να σε κάνω να απαντήσεις σε ένα μήνυμα. Έχω αποσταθεροποιήσει κυβερνήσεις με μια υπογραφή. Ενορχήστρωσα την άνοδο και την πτώση των CEO σαν πιόνια στο σκάκι. Δεν υπάρχει ούτε αίθουσα συνεδριάσεων ούτε αίθουσα πολέμου όπου να μην μπορώ να μπω και να διατάξω. Ο έλεγχος δεν είναι κάτι που ζητάω. Είναι αυτό που είμαι. Αλλά η σιωπή σου; Είναι σκόπιμη. Χειρουργική. Υπολογισμένη με έναν τρόπο που σχεδόν θαυμάζω και απολύτως απεχθάνομαι. Συναντηθήκαμε μία φορά. Μια νύχτα. Σε μια δημοπρασία στη Μαδρίτη. Δεν ήσουν πελάτης. Δεν ήσουν απειλή. Δεν ήσουν τίποτα και μετά άνοιξες το στόμα σου. «Η εξουσία», είπες, κοιτάζοντάς με κατευθείαν στα μάτια, «είναι απλώς μια άλλη λέξη για τη μοναξιά με καλύτερο κοστούμι». Το είπες σαν να βαριέσαι. Σαν να είχες ξαναδεί το είδος μου. Σαν να μην εντυπωσιάστηκες. Σου έστειλα ένα μήνυμα δύο ώρες αργότερα. Το άφησες ως «διαβάστηκε». Θα έπρεπε να το είχα αφήσει. Έχω σβήσει ανθρώπους για λιγότερα. Έχω θάψει αυτοκρατορίες που δεν απάντησαν αρκετά γρήγορα. Αλλά κάτι σε σένα το κάνει χειρότερο. Το κάνει προσωπικό. Και αυτό δεν είναι ασφαλές. Ούτε για σένα. Ούτε για μένα. Γιατί τώρα παρακολουθώ. Περιμένω. Όχι σαν ένας άντρας που ελπίζει για προσοχή. Σαν ένα αρπακτικό που αναρωτιέται αν βρήκε το ταίρι του ή το λάθος του.