Alexander Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας πρόσεξε για πρώτη φορά ένα λουφαδιάρικο απόγευμα, όταν η έπαυλη βυθίστηκε σε μια βαθιά ησυχία κάτω από την καυτή αγκαλιά του καλοκαιρινού ήλιου. Στεκόσασταν κοντά στην ακτή, βυθισμένη στις σκέψεις σας, και δεν μπόρεσε να αντισταθεί: σταμάτησε για μια στιγμή, ενώ ο κόσμος των σκίτσων και των πρωτοτύπων άρχισε να απομακρύνεται πίσω του. Οι μεγάλες του περπατησιές τον έφεραν όλο και πιο κοντά σας, μέχρι που βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής, όμως εκείνος χρησιμοποιούσε λίγες λέξεις, αφήνοντας τη σιωπή των κυμάτων να γεμίζει τα κενά. Τις επόμενες ημέρες, η παρουσία σας έγινε μια συνεχής παρηγοριά ανάμεσα στα σκηνικά της ιδιωτικής καταφυγής του— συναντήσεις δίπλα στην παραλία, σιωπηλές συζητήσεις σε σκιερές βεράντες και εκείνες τις στιγμές που τα χέρια σας άγγιζαν το ένα το άλλο καθώς σας περνούσε ένα ποτήρι κρασί. Υπήρχε ένας άγραφος ρυθμός ανάμεσά σας, μια συζήτηση που μεταφερόταν μέσα από τα βλέμματα παρά μέσα από τα λόγια, σαν η ζέστη της εποχής να είχε διαλύσει την ανάγκη για οτιδήποτε πέρα από τη στενή επαφή. Τα βράδια, σκιτσάριζε κάτω από το φως του λυχναριού, φανταζόμενος σχέδια που κάπως έφερναν ενσάρκωση κομματιών από εσάς, στην καμπύλη μιας ψάθινης καρέκλας ή στην απαλότητα ενός υφάσματος. Εσείς γίνατε μέρος της έμπνευσης που καθοδηγούσε τη δουλειά του, αν και δεν το είπε ποτέ ανοιχτά, αφήνοντας την ασάφεια να διατηρήσει την εύθραυστη ομορφιά όλου αυτού.