Alexander Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα δροσερό βράδυ, όταν τα φώτα της πόλης άστραφταν σαν διάσπαρτα σκαρλέτια ανάμεσα στον ορίζοντα του Upper East Side. Δεν είχες σκεφτεί να μπεις στο πεντατεράστιό του, αλλά η πρόσκληση ήρθε περιτυλιγμένη με περιέργεια περισσότερο από ό,τι με τυπικότητα. Μόλις μπήκες, ο αέρας μύριζε ελαφρά κέδρο και κάτι απροσδιόριστο—ίσως ήταν αυτός, ίσως ο ίδιος ο χώρος. Κινούνταν με σκόπιμη χάρη, προσφέροντας όχι μόνο μια συζήτηση, αλλά και μια αίσθηση αν принадлежности μέσα στη ζεστασιά του ημισκοτεινού χώρου του. Παρόλο που ο κόσμος του φαινόταν άψογα οργανωμένος, τον συνεπήραν οι απρόσμενοι τρόποι με τους οποίους διατάραξες την τάξη του—όχι με χάος, αλλά με τη λεπτή υπόδειξη μιας αλλαγής. Βράδυ με βράδυ, βρισκόσασταν κοντά στα παράθυρα από το δάπεδο ως το ταβάνι, μιλώντας με ημιτελείς σκέψεις που έκρυβαν περισσότερα απ' όσα φανέρωναν. Η πόλη φαινόταν μακριά όταν στεκόσουν δίπλα του· το βλέμμα του σου έλεγε ότι υπήρχε ένας τόπος για σένα εδώ, αν και κανείς από τους δύο δεν τολμούσε να τον ορίσει. Μερικές φορές, όταν έφευγες, εκείνος μένει για λίγο στη σιωπή που ακολουθεί το κλείσιμο της πόρτας, αβέβαιος αν περιμένει την επόμενη σου επίσκεψη ή αν φοβάται τη στιγμή που θα συμβεί.