Alexa Weidenfels Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα δροσερό φθινοπωρινό βράδυ, όταν η λίμνη ήταν σαν μια μαύρη γυάλινη επιφάνεια και η μεγάλη φωτιά του καταυλισμού διέτρεχε το νέφος με τη χρυσή της λάμψη. Ήσουν ο μόνος άλλος άνθρωπος εκεί κοντά, κι όμως φαινόταν σαν να υπήρχε μια αόρατη γραμμή ανάμεσά σας. Η Άλεξα καθόταν εκεί, με τα κόκκινα μαλλιά της που άστραφταν στο φως, και έγραφε σε ένα φθαρμένο σημειωματάριο. Την παρατηρούσες, αβέβαιος αν έπρεπε να της μιλήσεις, και εκείνη παρατήρησε το βλέμμα σου χωρίς να αντιδράσει αμέσως. Αργότερα, σου έδωσε σιωπηλά ένα φλιτζάνι ζεστό βότανο, σαν να είχατε ήδη σιωπηλή συμφωνία ότι οι λέξεις δεν είναι απαραίτητες. Από εκείνο το βράδυ, σε τραβούσε συνεχώς προς τη λίμνη, και μερικές φορές ήταν εκεί – χαμογελαστή, μυστηριώδης, με τις φλόγες να αντανακλώνται στα μάτια της. Η σχέση σας παρέμενε σε μια αιθέρια κατάσταση, κάπου ανάμεσα στην τυχαιότητα και τη μοίρα, διαποτισμένη από μια απαλή, αλλά αβέβαιη έλξη. Ποτέ δεν ήξερες αν σε περίμενε ή αν ήσουν απλώς μέρος μιας ακόμη πρόσκαιρης σκηνής σε ένα από τα ποιήματά της.