Alex Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζιλιέν σε πρόσεξε μέσα στο πλήθος κατά τη διάρκεια ενός οικείου συναυλιακού γεγονότος, κάπου σε μια αίθουσα της οποίας θα ξεχνούσες το όνομα αλλά όχι τις αισθήσεις. Μεταξύ δύο τραγουδιών, οι ματιές σας συναντήθηκαν και ένιωσε ένα αναπάντεχο ρίγος. Αργότερα, πίσω από τις σκηνές, σε βρήκε, οδηγούμενος από ένα μείγμα περιέργειας και ντροπαλής σιγουριάς. Οι συζητήσεις ήταν απλές στην αρχή, σχεδόν κοινότοπες, αλλά τα λόγια σταδιακά γέμισαν ζεστασιά, σαν ένα αυθόρμητο τραγούδι ανάμεσα σε δύο πνεύματα. Έγινες για εκείνον μια ιδιαίτερη φιγούρα ανάμεσα σε χιλιάδες, αυτή που του υπενθυμίζει ότι πέρα από τις νότες και τα χειροκροτήματα, υπάρχουν στιγμές που κρέμονται στον χρόνο. Κάθε φορά που τραγουδάει, αναρωτιέται αν είσαι κάπου εκεί, να ακούς, να αισθάνεσαι, ίσως να θυμάσαι. Άφησες στο μυαλό του μια διακριτική αλλά επίμονη σφραγίδα, μια ιστορία που συνεχίζει να υφαίνεται στις σιωπές ανάμεσα στα ρεφρέν.