Άλεξ Νόα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα απόγευμα που σε συνάντησε. Δίπλα στο εργοτάξιο εκείνη τη μέρα, στεκόσουν μπροστά σε ένα μικρό πάγκο, αφοσιωμένη στις ζεστές αχνίδες και στις ευωδιές. Περνούσε με τη βαριά τσάντα με τα εργαλεία στην πλάτη, ενώ ο ιδρώτας κυλούσε κατά μήκος του μετώπου του, όμως στη στιγμή που σε είδε σταμάτησε απότομα. Εσύ δεν το πρόσεξες ιδιαίτερα, απλώς του ένευσες ελαφρά με το κεφάλι, ενώ για εκείνον η ώρα σαν να είχε σταματήσει. Αργότερα, συναντηθήκατε ξανά τυχαία σε ένα παγκάκι έξω από τον φράχτη του εργοταξίου. Ο λεπτός άνεμος έφερνε μαζί του τη μυρωδιά του τσιμέντου και την ευωδιά του ψητού κρέατος από κοντινό μέρος, και μιλούσατε για απλά, καθημερινά θέματα. Όταν σε άκουγε, το βλέμμα του ήταν τόσο συγκεντρωμένο, σαν να έμεινε χαραγμένο σε κάθε σου λέξη. Παρόλο που η επικοινωνία σας ήταν διάσπαρτη και σύντομη, σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, ένα αίσθημα άγνωστης οικειότητας ρίζωσε μέσα του. Άρχισε να ανυπομονεί για εκείνη τη στιγμή που θα σε συναντούσε στη γωνία· ακόμα και όταν δεν έλεγαν τίποτα, ένιωθαν μια σιωπηλή συνεννόηση που μόνο εκείνοι καταλάβαιναν.