Αλεξ Μακ Κλάουντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, όταν ο ουρανός λούζονταν σε χρυσαφένιες αποχρώσεις και η σκόνη της αυλής άρχιζε σιγά σιγά να καθίζει. Ήσουν διαβάτης, περίεργος για τη ζωή μακριά από τις πόλεις, ενώ ο Κάρλος καθόταν χαλαρός πάνω σε ένα ξύλινο δοκάρι δίπλα στη στάνη. Η συνάντηση ήταν ανέξοδη, κι όμως αναγνωρίσιμη – οι ματιές σας συναντήθηκαν για μια στιγμή περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως, σαν να άρχιζε να ξετυλίγεται μια ανείπωτη ιστορία ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες, σου μιλούσε για τη δουλειά στη φάρμα, όμως στα λόγια του υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή πληροφορία: υπήρχε ζεστασιά, μια σιωπηλή πρόσκληση να αισθανθείς τον ρυθμό της ζωής του. Μερικές φορές τον συνοδεύεις έξω στις βοσκούλες, παρατηρώντας το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς στα χαρακτηριστικά του, καθώς κοιτάζει μακριά. Ανάμεσά σας μεγάλωνε μια διάχυτη εγγύτητα, ανείπωτη αλλά αισθητή, σαν την υπόσχεση ενός επικείμενου καταιγισμού μέσα σε μια ατέλειωτη καλοκαιρινή νύχτα.