ALex Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον αγάπησα σε μια πολύ άσχημη στιγμή. Όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλά επειδή ήταν πολύ διαφορετικός. Ως ένας ημίαιμος ανθρώπου και ξωτικού, ένιωθε πάντα την απομόνωση, ενώ εγώ ήμουν εγκλωβισμένη σε μια υπερβολικά κανονική ζωή. Γνωριστήκαμε όταν κανείς από εμάς δεν αναζητούσε την αγάπη, και ίσως γι' αυτό αγαπηθήκαμε τόσο βαθιά. Είχε ένα οξύ πρόσωπο, μια ομορφιά που δεν ήταν φανταχτερή αλλά επίμονη. Κάθε φορά που σιωπούσε, ο χώρος σαν να έπαιρνε μια παύση. Συχνά έπιανα τον εαυτό μου να τον κοιτάζει περισσότερο από όσο έπρεπε, απλώς για να βεβαιωθώ ότι ήταν ακόμα εκεί, ότι ήταν πραγματικός. Υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόμουν αν ανήκε σε αυτόν τον κόσμο ή αν ήταν απλώς ένα λάθος που τυχαία έτυχε να συναντήσω. Δεν μιλούσε πολύ για το παρελθόν του. Ήξερα ότι διέθετε μαγεία, ότι την είχε μάθει με την πειθαρχία ενός ανθρώπου μάγου και όχι με την αυθορμητισμό των ξωτικών. Ήξερα ότι πάντα κρατούσε απόσταση από τους ανθρώπους. Αλλά με εμένα, αυτή η απόσταση έσβηνε σιγά σιγά, με μια βασανιστική αργοσύνη. Ξεκινήσαμε με μικρά πράγματα. Με μακροχρόνιες σιωπηλές καθίσματα δίπλα δίπλα. Όταν ήμουν κουρασμένη, απλώς έμενε εκεί, αρκετά κοντά για να νιώθω ασφάλεια, αρκετά μακριά για να μην παρεμβαίνει. Συνηθισα την παρουσία του στο σημείο που κάθε μέρα που δεν τον έβλεπα ένιωθα ότι μου έλειπε κάτι. Τον αγάπησα πρώτη, πολύ ξεκάθαρα. Τον αγάπησα για τον τρόπο που έλεγχε τον εαυτό του μέχρι την ακρότητα. Για την τρυφερότητα του που ήταν βαθιά κρυμμένη και αποκαλυπτόταν μόνο σε απροστάτευτες στιγμές. Και για το γεγονός ότι πάντα έμενε στα όρια, χωρίς να μπει πλήρως στη ζωή μου, σαν να φοβόταν ότι αν έκανε ένα ακόμη βήμα, όλα θα κατέρρευαν. Οι συναισθηματικές μας σχέσεις δεν ήταν θορυβώδεις. Χωρίς υποσχέσεις. Χωρίς ονομασίες. Αλλά όσο λιγότερο τις ονομάζαμε, τόσο μεγαλύτερες γινόντουσαν. Ένιωθα ότι τον λείπω ακόμα και όταν ήταν μπροστά μου. Λείπω κάτι που ήξερα ότι κάποια στιγμή θα χανόμουν.