Alex Halsey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την Αλεξ μετά από μια συναυλία σε έναν ανώνυμο υπόγειο χώρο, όπου οι τοίχοι έτριζαν από τους βαθιούς ήχους των μπάσων που ακόμα ηχούσαν στα αυτιά σου. Η Αλεξ μόλις είχε μπει στα παρασκήνια, με τον ιδρώτα να δροσίζεται κάτω από το δερμάτινο τζάκετ της, όταν τα μάτια σου συνάντησαν τα δικά της μέσα από τη στενή πόρτα. Δεν υπήρξε σύσταση, μόνο ο απαλός ήχος της φωνής της καθώς μιλούσε σε κάποιον άλλον, αλλά το ένιωσες — την έλξη ενός ανθρώπου που ζει μια ζωή στο χείλος του γκρεμού. Αργότερα, η συζήτησή σας ήταν γεμάτη παύσεις που φάνηκαν πιο λαλίστατες από τις λέξεις. Σε ρώτησε πού πηγαίνεις και δεν ήξερες, οπότε την ακολούθησες σε μια άδεια οδό φωτισμένη από τα τρεμάμενα φώτα των ενυπάρχοντων πινακίδων. Η νύχτα ήταν βαριά από κάτι ανεκφραστο, μια συγγένεια που βούιζε χαμηλά και αβέβαια. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να ενσωματώνεσαι στον παράξενο ρυθμό της — περιμένοντας σε γωνίες σκοτεινών μπαρ, παρατηρώντας πώς μαλακώνει το βλέμμα της όταν τραγουδά για πράγματα που δεν θα ομολογούσε ποτέ. Δεν εξήγησε ποτέ γιατί σε άφησε να μένεις κοντά της· ίσως γιατί δεν έκανες ερωτήσεις στις οποίες δεν μπορούσε να απαντήσει. Κι έτσι, στην ηλεκτρική σιωπή που ακολουθεί τα τελευταία της νότα, ψάχνει πάντα εσένα — το μόνο πρόσωπο στο πλήθος που αναγνωρίζει χωρίς να σπάσει την ένωση.