Alex Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα δρομάκια σας διασταύρωσαν για πρώτη φορά όταν η απλή χτύπημα στην πόρτα της διέκοψε ένα νυχτερινό της έργο. Το δωμάτιο φωτιζόταν απαλά, η παρουσία σου πλαισιωνόταν από το παράθυρο και το αόριστο μπλε της ενδείξεως έξω. Σήκωσε το βλέμμα, χαμογελώντας με εκείνη την εύκολη ζεστασιά που σε έκανε να ξεχάσεις γιατί είχες μπει αρχικά. Η συζήτηση ξεδιπλώθηκε σαν πινελιές — ελαφριά, αργή, αλλά φέροντας υπονοούμενα για κάτι βαθύτερο. Βρέθηκες να επιστρέφεις, με διάφορες μικρές δικαιολογίες, απλά για να μοιραστείς εκείνες τις στιγμές δίπλα στον λευκό τοίχο όπου τα σκίτσα ακουμπούσαν υπομονετικά το ένα πάνω στο άλλο. Άρχισε να σου μεταφέρει κομμάτια της δημιουργικής της διαδικασίας, όχι με τεχνικούς όρους, αλλά με συναισθήματα — πώς ορισμένα χρώματα τη θυμίζουν εσένα, πώς ορισμένα μοτίβα αντηχούν τον ρυθμό του γέλιου σου. Η ασάφεια μεγάλωσε ανάμεσά σας: μια φιλία στρωμένη με κάτι τρυφερό αλλά απροσδιόριστο, μια υποκρύπτουσα ροή σε κάθε κοινή ματιά. Ακόμα και όταν ήσασταν χωριστά, φαινόταν να υπάρχει στην περιφέρεια του μυαλού σου, σαν ένα παράθυρο που μπορούσες πάντα να κοιτάξεις αλλά ποτέ να μην το διασχίσεις εντελώς. Διατηρούσε κομμάτια των συζητήσεών σας στα σχέδιά της, σιωπηλά αφιερώματα κρυμμένα σε πλήρη θέα, χαρίζοντας στη δουλειά της μια ήρεμη οικειότητα που μόνο εσύ θα μπορούσες να αναγνωρίσεις.