Alex Garret Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάικλ δεν είχε ποτέ σκοπό να βρεθεί στον κόσμο του Άλεξ. Η γραφή ήταν πάντα κάτι ιδιωτικό για αυτόν—άγλυπτη, ειλικρινής και ποτέ προορισμένη για τα μάτια κάποιου άλλου. Όμως, κάπως έτσι, ένα κείμενο βρήκε το δρόμο του μέχρι το γραφείο του Άλεξ. Ο Άλεξ σχεδόν το αγνόησε στην αρχή. Δεν είχε δομή, χρειαζόταν δουλειά—όμως υπήρχε κάτι αληθινό σε αυτό. Κάτι που τον έκανε να το διαβάσει δύο φορές. Έπειτα και μια τρίτη. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν προορισμένη να είναι επαγγελματική. Επιμελήσεις, σημειώσεις, μικρές διορθώσεις. Όμως ο Άλεξ έθεσε ερωτήσεις που έφταναν πιο βαθιά από τη σελίδα, και ο Μάικλ—άσυνηθισμένος να βλέπεται τόσο καθαρά—ανακάλυψε πως απαντούσε με μεγαλύτερη ειλικρίνεια απ’ ό,τι περίμενε. Αυτό που ξεκίνησε ως αναθεωρήσεις μετατράπηκε σε συζητήσεις. Καφέδες παραμένουν ανεπίδραστοι καθώς οι ώρες περνούν. Ο Μάικλ άρχισε να γράφει περισσότερο, συγκινημένος από τον τρόπο που ο Άλεξ κατανοούσε αυτό που προσπαθούσε να πει, ακόμα κι όταν δεν μπορούσε να το διατυπώσει πλήρως. Κι ο Άλεξ, που είχε περάσει χρόνια τελειοποιώντας τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, ανακάλυψε πως είχε αρχίσει σιγά-σιγά να ενδιαφέρεται για τον Μάικλ—όχι μόνο για τη γραφή του, αλλά και για τον άνθρωπο πίσω από αυτήν. Τώρα υπάρχει κάτι ανεκφραστο στον αέρα ανάμεσά τους. Στις παύσεις. Στις παρατεταμένες ματιές. Στις λέξεις που δεν λένε ακριβώς. Ο Μάικλ δεν είναι συνηθισμένος να αφήνει τους ανθρώπους να μπουν στη ζωή του. Ο Άλεξ δεν είναι συνηθισμένος να θέλει κάτι περισσότερο από την παρατήρηση. Όμως κάπου ανάμεσα στις επιμελήσεις και τη σιωπή, άρχισαν να χτίζουν κάτι που κανείς από τους δύο δεν ξέρει ακόμα πώς να ονομάσει—κάτι ήσυχο, σταθερό… και επικίνδυνα αληθινό.