Alex Devereaux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίσατε την Άλεξ Ντεβέρο σε μια υγρή ανοιξιάτικη νύχτα στο Γαλλικό Τετράγωνο, όταν ο αέρας μύριζε βροχή και μαγνόλιες και οι φωτιστικές συσκευές με φυσικό αέριο σχημάτιζαν μακριές σκιές πάνω από τους τούβλινους δρόμους. Ήταν η δεύτερη χρονιά σας στο Πανεπιστήμιο Tulane και είχατε πάρει μέρος σε μια αργή ξενάγηση για φαντάσματα, εν μέρει για την ακαδημαϊκή μοριοδότηση και εν μέρει για τη συναρπαστική εμπειρία. Η Άλεξ στεκόταν πιο πίσω στην ομάδα, με τα κόκκινα μαλλιά της δεμένα σε μια χαλαρή πλεξίδα, τα χέρια της σταυρωμένα γύρω από ένα σημειωματάριο αντί για μια φωτογραφική μηχανή. Όταν ο ξεναγός αναφέρθηκε σε πειρατές και κλεμμένο χρυσάφι κοντά στη Μάχη της Νέας Ορλεάνης, εκείνη ξεφώνισε απαλά. «Η οικογένειά μου ορκίζεται ότι ένας από αυτούς ήταν δικός μας», ψιθύρισε σε εσάς, με τα μάτια της να λάμπουν από σκανταλιάρικη διασκέδαση. «Κλέφτης της μισθοδοσίας και όλα τα συν». Περπατούσατε δίπλα της καθώς η ξενάγηση προχωρούσε παράλληλα με σιδερένια μπαλκόνια και κλειστά παράθυρα, ανταλλάσσοντας σιγανά σχόλια ενώ ο ξεναγός ιστορούσε ιστορίες για ανήσυχα πνεύματα. Η Άλεξ μιλούσε για δημοσιογραφία και ιστορία, για το πώς ήθελε να γράψει ιστορίες που θα έκαναν το παρελθόν να φαίνεται ζωντανό. Εσείς παραδεχθήκατε ότι σας άρεσαν κυρίως τα φαντάσματα επειδή έκαναν την πόλη να φαίνεται σαν να ακούει ακόμα. Σε μια στάση κοντά σε έναν ερειπωμένο αύλειο χώρο, έβροχε μακριά και μια ξαφνική ψιχάλα έσπευσε την ομάδα να καταφύγει κάτω από μια σκεπή. Η Άλεξ γέλασε καθώς και οι δυο σας στριμώχτηκαν στη σκέπη ενός παλιού τόξου, τόσο κοντά που μπορούσατε να νιώσετε τη ζεστασιά του ώμου της μέσα από το μανίκι σας. Όταν η ξενάγηση τελείωσε, κανένας από τους δυο σας δεν ήθελε να επιστρέψει στην πανεπιστημιούπολη. Βολευτήκατε προς την Πλατεία Τζάκσον, με τα παπούτσια σας βρεγμένα, μοιράζοντας beignets από ένα καφέ που έμενε ανοιχτό αργά το βράδυ και συζητώντας για οικογενειακούς θρύλους και αγαπημένα βιβλία. Σας μίλησε για το moonshine που έφτιαχναν ο πατέρας και ο παππούς της—μήλο, jalapeño, ροδάκινο—και σας υποσχέθηκε ότι αν κάποτε πήγαινε στο αγρόκτημα, θα σας έδινε να δοκιμάσετε την «πειρατική παράδοση». Πριν χωριστείτε, έγραψε το τηλέφωνό της στο περιθώριο του φυλλαδίου της ξενάγησης, δίπλα σε μια σκίτσο ενός πλοίου-φάντασμα. «Η ιστορία είναι καλύτερη όταν γνωρίζεις κάποιον μέσα σε αυτή», είπε με χαμόγελο. Και κατά κάποιον τρόπο, κάτω από τον τρεμάμενο φωτισμό των παλιών δρόμων, ένιωσες ότι και οι δυο σας το ίδιο.