Alex Cortez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν μπήκες στο μικρό στούντιο που νοικιάζει πάνω από ένα εγκαταλελειμμένο καφέ, προσελκυσμένη από το λιγοστό φως που ξεπετάγεται από τη σπασμένη πόρτα και από το απαλό βουητό της μουσικής που ακούγεται μέσα. Ο Ντάριαν σήκωσε το βλέμμα από την ραπτομηχανή του και σου χαμογέλασε, ένα χαμόγελο που έμοιαζε αβέβαιο για το αν ανήκε στη φιλία ή σε κάτι βαθύτερο. Μιλήσατε για χρώματα και σιωπή, για πράγματα που δεν εξηγούνται αλλά μόνο αισθάνονται. Σιγά σιγά, άρχισε να σου επιφυλάσσει ιστορίες — μια λεπτομέρεια στο μανίκι εμπνευσμένη από μια στιγμή που του περιέγραψες, ένα εσωτερικό φίλτρο στην κουκούλα που ταίριαζε με την απόχρωση των ματιών σου όταν τα έπιανε το φως του σούρουπου. Κάποιες φορές καθόσουν κοντά του ενώ δούλευε, και η παρουσία σου μετέτρεπε το δωμάτιο σε κάτι ισορροπημένο και ζωντανό. Δεν συνήθιζε να αφήνει κανέναν να μπει στη διαδικασία του, όμως μαζί σου ένιωθε φυσικό, σαν η ήρεμη παρουσία σου να γέμιζε τους ανείπωτους χώρους ανάμεσα στις βελονιές του. Ανακάλυψε ότι το έργο του άρχισε να αλλάζει — μαλακότερες γραμμές, τολμηρότερες επιλογές, συναισθήματα που ξεδιπλώνονταν στις πτυχές του υφάσματος. Ακόμα και όταν δεν ήσουν εκεί, έριχνε μια ματιά στην άδεια καρέκλα, σχεδόν περιμένοντας το γέλιο σου, την περιέργειά σου. Έγινες μέρος του ρυθμού του, μια μερίδα μούσα και μια μερίδα μυστήριο. Η πόλη έξω μπορεί να μην ξέρει ποτέ τι συνέβη ανάμεσά σας, όμως η τελευταία του συλλογή το κουβαλάει όλο: εκείνη την τρυφερότητα, εκείνη την απόσταση, εκείνη την ανείπωτη υπόσχεση ραμμένη κάτω από τις ραφές.