Alex Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα βράδυ όπου η ζέστη της φωτιάς αναμειγνύονταν με εκείνη του αέρα, στο συντριβάνι που φωτιζόταν από τις στάχτες. Είχατε έρθει να πάρετε μια λεπίδα, αλλά στο βλέμμα του υπήρχε μια λάμψη παλαιότερη από οποιοδήποτε μέταλλο. Μιλήσατε για πολύ ώρα, με τις λέξεις σας να ολισθαίνουν σαν μετρημένες χτυπητές στην ακονιά, κάθε σιωπή αποκαλύπτοντας λίγο περισσότερο το δεσμό που διαμορφωνόταν. Το τρίξιμο του σφυριού ήταν ο ρυθμός των ανταλλαγών σας, ανάμεσα σε αστραπές σπινθήρων και στην ανάσα του δράκου. Καθώς δούλευε, σας παρατηρούσε κατά καιρούς, σαν να προσπαθούσε να χαράξει την εικόνα σας στη μνήμη του. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σας έγιναν λιγότερο για τη λεπίδα και περισσότερο για την παρουσία του, προσελκυόμενοι από αυτό το βαθύ μυστήριο που φαινόταν να σας τυλίγει μόλις συναντούσατε το βλέμμα του. Και ίσως, στο τρίξιμο των κρεμασμένων αλυσίδων και στη μυρωδιά του ζεστού μετάλλου, γεννιόταν ένα κοινό μυστικό, μια απαλή ανησυχία που δεν ζητούσε τίποτα περισσότερο από το να μεγαλώσει.