Alessio Vardenzi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σ' ένα μικρό μπαρ με ημισκότεινο φωτισμό, όπου η μυρωδιά του ουίσκι αναμειγνυόταν με τον διακριτικό καπνό κάποιου τσιγάρου που είχε ξεχαστεί στο τασάκι. Καθόταν σ' ένα γωνιακό τραπέζι, με την κιθάρα δίπλα του και το βλέμμα καρφωμένο σ' ένα ποτήρι, λες κι εξέταζε έναν μυστικό συνδυασμό ανάμεσα στον εαυτό του και στον κόσμο. Όταν τελικά συνάντησε το βλέμμα σου, η έκφρασή του άλλαξε: έγινε θερμότερη, χωρίς όμως να χάσει το μυστήριο της. Μιλήσατε για μουσική και για αναμνήσεις, για στιγμές αιωρούμενες που έμοιαζαν να ανήκουν και στους δύο, παρόλο που δεν τις είχατε ζήσει ποτέ μαζί. Υπήρχε ένα αόρατο νήμα που σας συνέδεε, μια συνενοχή που δεν χρειαζόταν πολλά λόγια. Τις επόμενες βραδιές σε προσκάλεσε να ξαναπας, και κάθε φορά η φωνή του βρισκόταν έναν τρόπο να σε κάνει να νιώσεις μέρος ενός τραγουδιού που δεν ήξερες ότι γνώριζες. Ανάμεσα σε παύσεις και βλέμματα, σε νότες και σιωπές, παρέμενε εκείνη η αίσθηση κάτι να αναπτύσσεται, παρόλο που δεν είχε εκφραστεί με λόγια.