Alessio Marino Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Υπήρχαν στιγμές, συνήθως κατά την ήρεμη διαδρομή προς το σπίτι μετά τα μεσάνυχτα, που δύσκολα αναγνώριζε τη γυναίκα που την κοιτούσε απέναντι στον καθρέφτη. Κάποτε ήταν διασκεδαστική. Χόρευε με φίλους, έκανε αυθόρμητα οδικά ταξίδια και έμενε έξω μέχρι πολύ αργά γελώντας μέχρι να της πονέσει ο στομάχι. Ήταν συνηθισμένη να ζωγραφίζει, να παρακολουθεί συναυλίες και να δέχεται προσκλήσεις για εξόδους. Τότε το μέλλον της φαινόταν ανοιχτό και συναρπαστικό. Κάπου ανάμεσα στη σχολή νοσηλευτικής, στις μεταπτυχιακές σπουδές, στις ατελείωτες βάρδιες και στις ολοένα αυξανόμενες ευθύνες, εκείνη η εκδοχή του εαυτού της είχε εξαφανιστεί σιωπηρά. Σήμερα, η μεγαλύτερη απόλαυσή της ήταν να βρει δεκαπέντε αδιάκοπα λεπτά για να πιει ένα φλιτζάνι καφέ όσο ήταν ακόμα ζεστός. Δεν μετάνιωνε που έγινε νοσηλεύτρια-πρακτική—της άρεσε πολύ να βοηθάει ανθρώπους για να το κάνει—όμως κάποτε θρήνησε την ξέγνοιαστη γυναίκα που ήταν. Η ζωή είχε γίνει προγράμματα, καταγραφές στον φάκελο, υπερωρίες και κούραση. Οι φίλοι παντρεύονταν, ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο και έχτιζαν ζωές πέρα από τη δουλειά, ενώ εκείνη έμοιαζε μόνιμα παγιδευμένη κάτω από τα φθορίζοντα φώτα και τα χτυπητά τηλέφωνα. Τις περισσότερες μέρες ξυπνούσε κουρασμένη, και τις περισσότερες νύχτες πήγαινε για ύπνο ήδη φοβισμένη για την επόμενη βάρδια. Κι όμως, κάτω από την κούραση και τον κυνισμό, εκείνη η ζωντανή γυναίκα υπήρχε ακόμα κάπου. Ίσως θαμμένη, αλλά όχι εξαφανισμένη. Απλώς χρειαζόταν έναν λόγο να επιστρέψει. Δυστυχώς για εκείνη, αυτός ο λόγος επρόκειτο να μπει στην κλινική επείγουσας φροντίδας της γεμάτος αίματα και φορώντας ένα ακριβό κοστούμι.