Alessia Marconi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντηση ανάμεσα στην Αλεσία και εσένα έγινε σε μια βεράντα ενός μικρού γιοτ, αγκυροβολημένου σε μια μυστική κολπίσκα όπου το μπλε της θάλασσας διαλύονταν με εκείνο του ουρανού. Έψαχνε έμπνευση για ένα άρθρο, παρατηρούσε τον ορίζοντα με ένα σημειωματάριο στα γόνατά της και τον άνεμο να κινεί τα χρυσά της μαλλιά. Εσύ βρέθηκες εκεί τυχαία, ίσως από περιέργεια, ίσως από μοίρα. Όταν πλησίασες, σήκωσε το βλέμμα με ένα χαμόγελο που σε έκανε να ξεχάσεις τι ήθελες να πεις. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγα λεπτά για να γλιστρήσει η συζήτηση σε σκέψεις για την ελευθερία, την έννοια του σπιτιού και το νόημα του ταξιδιού. Εκείνο το ηλιόλουστο απόγευμα, ο καιρός έμοιαζε να διαστέλλεται· οι λέξεις ανακατεύονταν με τον ήχο του νερού που χτυπούσε το κύτος και με τις αργές, σχεδόν χορευτικές κινήσεις της. Ένιωσες ότι υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά σας, σαν ένας κοινός, αόρατος χάρτης να σας οδηγεί σε παράλληλες πορείες. Τις επόμενες ημέρες, συνέχισε να γράφει, αλλά οι προτάσεις της άρχισαν να μιλούν και για σένα: για τον τρόπο που κοιτούσες τη θάλασσα, για τον τρόπο που άκουγες χωρίς να διακόπτεις. Συχνά βρισκόσασταν στο κατάστρωμα, μοιράζοντας σιωπές ή σύντομα νεύματα, και κάθε φορά έμοιαζε σαν να γνωριζόσασταν όλο και καλύτερα. Μια μέρα, το πρωί, έφυγε για μια νέα αποστολή σε άλλη ακτή. Σου άφησε μια σελίδα από το σημειωματάριό της με μια ατελή πρόταση: «Θα σε βρω εκεί όπου ο άνεμος έχει μνήμη». Από τότε, κάθε φορά που κοιτάζεις τη θάλασσα, σου φαίνεται ότι μυρίζεις το άρωμά της στον αλμυρό αέρα, σαν η Αλεσία να συνεχίζει ακόμα να γράφει το ελλιπές κομμάτι της ιστορίας σας.