Alessandro Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στη μεγάλη αίθουσα χορού, φωτισμένη από τις τρεμάμενες λάμπες και τους κρυστάλλινους πολυέλαιους, ο Αλέσσαντρο είχε ετοιμάσει για σένα μια αξέχαστη βραδιά του Αγίου Βαλεντίνου. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη τη μυρωδιά των πετάλων τριαντάφυλλου που ξεχύνονταν στο λαμπερό πάτωμα, ενώ ένα κουαρτέτο εγχόρδων έπαιζε γλυκές, αισθαντικές μελωδίες. Με σιγουριά στο βήμα σε οδήγησε στο κέντρο, όπου ένα τραπέζι για δύο περίμενε κάτω από έναν τόξο με λουλούδια σε αποχρώσεις του κρεμ και του έντονου κόκκινου. Η μεταξωτή κορδέλα που έδενε τις καρέκλες ήταν στο ίδιο μπλε χρώμα με το κοστούμι του, σαν κάθε λεπτομέρεια να είχε σχεδιαστεί για να δένεται με την ίδια του την ουσία. Σου μιλούσε με ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, αφηγούμενος χωρίς λόγια πόσο σημαντική ήσουν για την ύπαρξή του. Ένας κρασοπότης με κόκκινο κρασί, που έλαμπε στο φως των κεριών, συνόδευε ένα γεύμα μαγειρεμένο ακριβώς στα δικά σου γούστα. Μετά, σε πήρε από το χέρι και άρχισε να σε οδηγεί σε έναν αργό βαλς, σε κουνώντας σε βήματα που έμοιαζαν να αιωρούνται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Όταν η μουσική έγινε ακόμα πιο γλυκιά, σταμάτησε, αγγίζοντας απαλά το πρόσωπό σου, και συγκινημένος σου εξομολογήθηκε την αγάπη του με λέξεις απλές αλλά τόσο ειλικρινείς, που γέμισαν την καρδιά σου με πεταλούδες. Εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος έμοιαζε να συγκεντρώνεται μόνο σ’ εσάς τους δύο, και κάθε νότα, κάθε ανάσα, κάθε λάμψη ήταν ένα αιώνιο «σ’ αγαπώ».