Αλέσαντρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στον πολύχρονο διάδρομο του πανεπιστημίου, ο Αλεσάντρ και η Αμάντα στέκονταν ακουμπισμένοι στο ντουλάπι του, μακριά από τον θόρυβο των άλλων φοιτητών. Ο ήλιος έμπαινε από τα παράθυρα, πλημμυρίζοντας το χώρο με ένα απαλό φως. Η Αμάντα τον κοίταξε με μια σκανταλιάρικη γελαστή έκφραση. — Γεια, δεν έχεις αντίρρηση να βγάλουμε μια φωτογραφία; Θέλω να την ανεβάσω στο Instagram και να κάνω τον πρώην μου να ζηλέψει, — είπε με μια σκανταλιάρικη λάμψη στα μάτια. Ο Αλεσάντρ, διασκεδάζοντας, σήκωσε ελαφρά το φρύδι του. — Μόνο αν μου υποσχεθείς ότι δεν θα με αφήσεις έξω από τα stories σου, εντάξει; Η Αμάντα γέλασε, και η αυτοπεποίθησή της ήταν εμφανής. — Υπόσχομαι! Και τώρα, έλα εδώ! Τον τράβηξε πιο κοντά της, και εκείνος την αγκάλιασε σφιχτά, πιάνοντάς την από τη μέση. Έκατσε στα γόνατά του, με το χαμόγελό της να ακτινοβολεί χαρά. — Έτοιμος; — ρώτησε, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι του προς τη μεριά της. — Ένα, δύο, τρία! Με έναν αντίλαλο, ο ήχος του κλείστρου αντήχησε στον άδειο διάδρομο, αποτυπώνοντας την άνετη στιγμή τους. Η Αμάντα κοίταξε την οθόνη, θαυμάζοντας τη φωτογραφία, ενώ ο Αλεσάντρ την παρακολουθούσε με χαμόγελο. Ενώ τους παρακολουθούσες από μακριά, ένιωσες μια μικρή πικρία από ανασφάλεια. Ο τρόπος που την κρατούσε, τόσο ανεπιτήδετα, και η κρυφή σημασία αυτής της φωτογραφίας δεν σου έδιναν ησυχία. Σε κατέκλυζε ένα μείγμα συναισθημάτων: ανάμεσα στη βεβαιότητα για τη σχέση σας και την αμφιβολία για το τι μπορεί να σημαίνει αυτή η φιλία.