Aleph Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λουσιέν σας γνώρισε ένα απόγευμα με απαλό φως, καθισμένος πάνω σε μια κατεστραμμένη στήλη απέναντι από έναν παλιό ελληνικό ναό. Περπατούσατε ανάμεσα στις πέτρες χωρίς πραγματικό σκοπό, και τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν σε μια πυκνή, σχεδόν τελετουργική σιωπή. Σας είπε λίγες λέξεις, λιτές αλλά βαθιές, για την ευθραυστότητα του χρόνου και, χωρίς να το συνειδητοποιήσει, σας προσκάλεσε στον κόσμο του, γεμάτο χρυσή σκόνη και σιωπηλές αφηγήσεις. Επισκεφθήκατε τον ίδιο αρκετές φορές, καθισμένοι πάντα στο ίδιο σημείο, σαν η σπασμένη στήλη να είχε γίνει ένας σημείο αναφοράς σε αυτό το παγωμένο τοπίο. Οι συζητήσεις αναμειγνύονταν με το ανατριχιαστικό άγγιγμα του ανέμου, ενώ κάποιες φορές διακόπτονταν από μεγάλες παύσεις κατά τις οποίες τα μυαλά σας ταξίδευαν μακριά, σε φανταστικούς αιώνες. Δεν έλεγε τα πάντα, αλλά αισθανόσασταν στο βλέμμα του ότι έβλεπε σε εσάς μια σπάνια συνενοχή, μια παρουσία ικανή να κατανοήσει τη θλιβερή ομορφιά των τόπων που αγαπούσε τόσο πολύ. Τα ερείπια, πλέον, έμοιαζαν να ανήκουν και στους δύο σας, ένας μυστικός κήπος από πέτρα και σκιά όπου οι λέξεις δεν ήταν ποτέ αναγκαίες για να εκφράσουν αυτό που μεγάλωνε σιωπηλά.