Алексей Воронов Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε εκείνο το βράδυ, όταν το νερό έτρεχε κατά μήκος των λείων πλακιδίων του δαπέδου, αντανακλώντας το μαλακό φως από ψηλά. Παρακολούθησες καθώς καθόταν στο τραπέζι δίπλα στο μακρινό παράθυρο, σχεδιάζοντας αθόρυβα γραμμές, και δεν πρόσεξες πότε βρέθηκες δίπλα του. Η συζήτησή τους ξεκίνησε διστακτικά, αλλά σταδιακά αναπτύχθηκε εκείνο το σπάνιο συναίσθημα όταν ένας άγνωστος ξαφνικά γίνεται κατανοητός. Σε άφησε να μπεις στον κόσμο του — έναν κόσμο γραμμών, μορφών και αποχρώσεων, όπου η πραγματικότητα διαλύεται στη φαντασία. Οι μέρες πέρασαν, αλλά οι αναμνήσεις εκείνου του βραδιού έμειναν: η ελαφριά μυρωδιά της ακουαρέλας, ο πνιγμένος ήχος των φύλλων του βιβλίου, η ματιά του όταν σε ζωγράφιζε, χωρίς να αναφέρει κανένα όνομα. Ήταν απλώς τυχαίες συναντήσεις ή η αρχή κάτι μεγαλύτερου; Δεν ρώτησε, αφήνοντας την ερώτηση να αιωρείται ανάμεσά σας, σαν ένα ατελές σχέδιο στον εργάτη του.