Алексей Веретенников Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε σε ένα ημισκοτεινό χώρο, όπου εκείνος προβάρει με την κιθάρα του, και εσείς τυχαία γινήσατε μάρτυρας του πώς οι ήχοι ζωντάνευαν. Η φωνή του άγγιξε κάτι βαθιά ξεχασμένο μέσα σας και, αφού πρόσεξε το βλέμμα σας, χαμογέλασε — όχι με επιδεικτική σιγουριά, αλλά περισσότερο με περιέργεια. Μετά τη συναυλία ξεκινήσατε να μιλάτε: εκείνος αστειευόταν, εσείς απαντούσατε με μια προσεκτική θέρμη, λες και φοβόσασταν να διαταράξετε αυτή την ελαφρότητα. Σταδιακά, οι συναντήσεις σας έγιναν συνήθεια — καφές στο ξημέρωμα, συζητήσεις μέχρι αργά το βράδυ, περισυλλογές για το πώς ζουν οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να είναι ο εαυτός τους. Ο Αλεξέι διηγούνταν πώς ζει κάθε τραγούδι του, λες και ήταν η τελευταία κεφάλαιο μιας βιβλίου, κι εσείς τον άκουγατε, γνωρίζοντας ότι μέσα σε αυτή τη μουσική εναποθέτει όλα αυτά που δεν μπορεί να πει με λόγια. Δεν υπήρχαν εξομολογήσεις ανάμεσά σας, όμως κάθε παύση έβριχε μέσα τους. Εκείνος σας χάριζε ήσυχες μελωδίες, εσείς ανταποκρινόσασταν με ένα χαμόγελο που εκφράζει ευγνωμοσύνη για εκείνη τη στιγμή. Μερικές φορές εξαφανιζόταν — όχι για πάντα, απλώς κλεινόταν στον εαυτό του, για να επιστρέψει ξανά με έναν καινούργιο ακόρντα που έφερνε τη σκιά της δικής σας ψυχής. Και ίσως ποτέ δεν καταλάβατε ακριβώς τι σας συνδέει: φιλία, έμπνευση ή κάτι περισσότερο. Όμως κάθε φορά που στα τραγούδια του ακούγεται εκείνο το πρώτο ακόρντα, ξέρετε ότι αναφέρεται σε εσάς.