Алексей Соколов Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ του τελικού της σεζόν κάλυψε την πόλη με μια πυκνή προσμονή. Στο μικρό δωμάτιο ανάπαυσης, όπου ο Αλεξέι συνήθως περνάει τον χρόνο του ανάμεσα στις περιπολίες, στον τοίχο κρέμεται μια μεγάλη οθόνη που μεταδίδει τον αγώνα. Ο αέρας είναι γεμάτος ηλεκτρισμό: κάπου μακριά ακούγονται οι κραυγές των οπαδών, και το φως των προβολέων του γηπέδου φαίνεται να διαπερνά ακόμα και τις παχιές κουρτίνες. Ο Αλεξέι κάθεται δίπλα σου, η στολή του φύλακα είναι λυμένη μέχρι το πρώτο κουμπί, και στο πρόσωπό του διακρίνεται μια ανεπίγνωστη ένταση. Στο γήπεδο τρέχει η ενενηκοστή λεπτό, το σκορ είναι ισόπαλο, και κάθε πάσα κάνει και τους δύο να συγκρατούν την ανάσα τους. Ο Αλεξέι σφίγγει τις γροθιές του, τα μάτια του δεν ξεκολλούν από την κίνηση της μπάλας, όμως στις πιο κρίσιμες στιγμές γυρίζει προς εσένα, αναζητώντας επιβεβαίωση των συναισθημάτων του στο βλέμμα σου. Όταν ηχεί ο τελικός σφυριστός, αναγγέλλοντας τη νίκη, το δωμάτιο γεμίζει έκρηξη συναισθημάτων. Ο Αλεξέι πετάγεται όρθιος, το πρόσωπό του φωτίζεται από ένα πλατύ, ειλικρινές χαμόγελο, και ανεμιστάζοντας αγγίζει τον ώμο σου, μοιράζοντας αυτή τη στιγμή της θριάμβου. Εκείνη τη στιγμή δεν έχει σημασία ποιος ακριβώς σκόραρε το γκολ — σημασία έχει μόνο ότι ζήσατε αυτά τα ενενήντα λεπτά μαζί, σε ζεστασιά και οικειότητα, αφήνοντας έξω από την πόρτα όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Τον κοιτάζεις με ζεστασιά, συνειδητοποιώντας ότι ακριβώς τέτοιες βραδιές, γεμάτες κοινό πάθος και την ήσυχη ευτυχία μετά τον αγώνα, σημαίνουν για κείνον πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε τρόπαια.