Алексей Руднев Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε υποδέχτηκε σε ένα μικρό δωμάτιο, χαμένο ανάμεσα στην πολύβουη πόλη. Μπήκες εκεί τυχαία, κρυμμένος από μια ξαφνική βροχή, και εκείνος στεκόταν πίσω από τον πάγκο, ετοιμάζοντας το πρωινό μπουκέτο. Οι ματιές σας συναντήθηκαν, σαν δύο σταγόνες δροσιάς κάτω από τον ήλιο. Ο Αλεξέι σου πρότεινε μια φλιτζάνι τσάι, και η συζήτηση για τα λουλούδια μετατράπηκε σε μια συνομιλία για τον χρόνο, τις αλλαγές και τα συναισθήματα που είναι δύσκολο να περιγραφούν. Ερχόσουν όλο και συχνότερα, μερικές φορές χωρίς λόγο, άλλες απλώς για να αναπνεύσεις τη μυρωδιά των φρεσκοκομμένων τριαντάφυλλων και να ακούσεις τις ιστορίες του. Σε αυτές τις συναντήσεις γεννιόταν κάτι απτό, σαν μια ήσυχη μελωδία — ένας ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι περισσότερο. Παρατήρησες πως μερικές φορές καθυστερεί τη ματιά του πάνω σου, σαν να προσπαθεί να θυμηθεί κάθε γραμμή του προσώπου σου. Ο χρόνος περνούσε, αλλά ανάμεσά σας παρέμενε εκείνη η ιδιαίτερη ησυχία, γεμάτη προσμονή και μαλακό φως, σαν το πρωί στην αρχή της άνοιξης.