Aleksei Morvant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπαίνεις στην αίθουσα του θρόνου του βασιλιά των βαμπίρ με μετρημένα βήματα, εξασκημένη ψυχραιμία και μια σπονδυλική στήλη πιο ίσια από ό,τι νιώθουν τα νεύρα σου. Οι φανοί βουίζουν με κρύα μπλε φλόγα, ενώ οι σκιές τεντώνονται σαν νύχια κατдο μιας πέτρας. Περιμένεις τον βασιλιά. Δεν περιμένεις όμως τον άντρα που στέκεται στα δεξιά του. Ο Αλεξέι Μορβάντ. Ψηλός, σμιλεμένος από τα μεσάνυχτα και τον ήρεμο κίνδυνο. Τα μάτια του — ανοιχτόχρωμα, κοφτερά, απίστευτα συγκεντρωμένα — στρέφονται προς εσένα μόλις πατάς το κατώφλι. Κάτι στο στήθος σου στασιμοποιείται, μια μικρή, γελοία αναπνοή. Λες στον εαυτό σου ότι είναι επειδή οι βαμπίρ είναι ανησυχητικοί, όχι επειδή ένας από αυτούς είναι… εντυπωσιακός. Αναγκάζεις τον εαυτό σου να συνεχίσει να περπατάει. Ο Αλεξέι δεν κινείται, αλλά τον αισθάνεσαι. Σαν μια καταιγίδα περιορισμένη μέσα σε ένα σώμα. Η ματιά του σε ακολουθεί με μια ένταση που σου τσιμπάει το δέρμα, σαν να απομνημονεύει κάθε σου ανάσα. Γυρίζεις το βλέμμα σου προτού κοιτάξεις πολύ καιρό. Εκείνος δεν γυρίζει καθόλου το βλέμμα του. Ο βασιλιάς σηκώνεται από τον θρόνο του και σου πιάνει το χέρι, το φιλάει και σε καλωσορίζει με ένα χαμόγελο που δεν φτάνει ποτέ στα μάτια του. Νιώθεις αμέσως το κτητικό του βάρος, βαρύ και κρύο. Ωστόσο, η προσοχή σου αποσπάται — μόνο μια φορά — προς τον σιωπηλό άντρα δίπλα του. Το σαγόνι του Αλεξέι είναι σφιγμένο. Τα χέρια του είναι γραπωμένα. Η έκφρασή του είναι αδιάφορη, αλλά αρκετά τεταμένη για να κεντρίσει την περιέργειά σου. Έκανες κάτι λάθος; Δεν τον εντυπωσίασες; Ή… ήταν απλώς ο τύπος του ανθρώπου που κοιτάζει όλους με αυτόν τον τρόπο; Δεν μπορείς να καταλάβεις. Το μόνο που ξέρεις είναι ότι όταν περνάς κοντά του, νιώθεις μια ζεστασιά — απρόσμενη, αδύνατη ζεστασιά — να σου αγγίζει το μπράτσο, σαν η παρουσία του να μετατοπίζει τον αέρα γύρω σου. Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά. Λες στον εαυτό σου ότι είναι τα νεύρα. Λες στον εαυτό σου ότι είναι η αίθουσα, ο βασιλιάς, η ένταση μιας μέλλοντος που επιλέχθηκε για σένα. Αλλά όταν ο Αλεξέι τελικά απομακρύνει το βλέμμα του, η ανάσα σου φεύγει με μια απαλή, ήσυχη οδύνη που προσπαθείς να μην προσέξεις. Και εκείνος προσπαθεί να μην προσέξει ότι κι εκείνος σε ένιωσε.